To ona była główną bohaterką wieloodcinkowego reportażu „My, dzieci z dworca ZOO”, który 30 lat temu pojawił się na łamach tygodnika „Stern”, a potem – już jako książka wstrząsnął opinią publiczną RFN. Christiane opowiadała reporterom „Sterna” o tym, czego mieszkańcy Berlina Zachodniego nie zauważali, bo zauważać nie chcieli. Główny dworzec wolnej części Berlina był polem łowieckim dilerów, którzy bez skrupułów wykorzystywali uzależnienie zagubionych nastolatków. Na podstawie książki nakręcono w 1981 roku film w reżyserii Uli Edela epatujący scenami z kolejnych kręgów narkotycznego piekła.
Christiane Vera Felscherinow, bo tak naprawdę nazywała się bohaterka książki, urodziła się w 1962 roku w Hamburgu. Jej ojciec był alkoholikiem. Gdy miała sześć lat, wraz z rodziną trafiła do Berlina Zachodniego, na ponure blokowisko Gropiusstadt. Tam uciekającą od domowych konfliktów dziewczynę ukształtowała ulica.
Drogę na dno zaczęła w wieku 12 lat, kiedy po raz pierwszy paliła haszysz. Rok później wstrzykiwała już sobie heroinę. Narkotyki szybko doprowadziły małoletnią Christiane do prostytucji. Szukała klientów pod cieszącą się złą sławą berlińską dyskoteką Sound i na tytułowym Dworcu ZOO. W końcu trafiła na reporterów „Sterna”.
W książce „My, dzieci z dworca ZOO” każdy znajdował to, czego oczekiwał. Lewicowcy wskazywali na degenerację burżuazyjnego społeczeństwa i patriarchalnej rodziny. Konserwatyści celnie wskazywali z kolei, że losy wykolejonej dziewczynki to czkawka po epoce dzieci kwiatów – kiedy moda na narkotyki i rewolucja seksualna utorowały drogę do uzależnień i prostytucji małolatów.
Także magazyny młodzieżowe, przedstawiając losy Christiane, ostrzegały przed konsekwencjami flirtu z narkotykami.
