Wspólnota mieszkaniowa zakończyła termomodernizację kamienicy. Okazuje się, że teraz musi do Zarządu Dróg Miejskich płacić za zajęcie pasa drogowego (przez dodany do elewacji styropian) zajętej przez rzut poziomy obiektu 2,47m[2] stawki 0,60 zł/m[2] dziennie. Poprawiliśmy efektywność wykorzystania energii do ogrzewania, wykonaliśmy elewacje i przyczyniliśmy się tym samym do upiększenia naszego otoczenia i estetyki dzielnicy a również Warszawy. Wobec tego dlaczego obarczono nas dodatkową opłatą? Czy jest możliwość uzyskania anulowania takiej opłaty i do jakiej instytucji musimy się zwrócić, aby zwolniono mieszkańców z dodatkowego obciążenia?
Dokonanie termomodernizacji może powodować konieczność ponoszenia opłaty - mówi Dorota Burczaniuk aplikantka radcowska z Kancelarii Prawnej Filipek & Kamiński sp.k.
W opisanej sprawie przede wszystkim należy zbadać, czy w opisanym stanie faktycznym w rzeczywistości doszło do zajęcia przez wspólnotę mieszkaniową pasa drogowego. Weryfikacji należy dokonać w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek znajduje się w obrysie działki graniczącej z drogą, to poprzez dokonanie termomodernizacji niewątpliwie zwiększyła się wielkość tego budynku, a tym samym nastąpiło zajęcie pasa drogowego.
Na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. DzU z 2007r. nr 19, poz. 115 ze zm.) zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę tę ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 12 tej ustawy, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu lub o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej na podstawie zezwolenia. Brzmienie przepisów nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, iż zarządca ma obowiązek zarówno ustalenia opłaty jak również wymierzenia kary pieniężnej w przypadku powstania przesłanek określonych w powyższych przepisach.
Warto jednak zauważyć, iż w orzeczeniu z 17 czerwca 1998 r., Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż nałożenie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest możliwe wyłącznie w wypadku zawinionego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia (sygn. akt II SA 537/98) .
Jeżeli z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż budynek został posadowiony w pasie drogowym przed wejściem w życie wspominanej ustawy o drogach publicznych lub później, na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zastosowanie znajdzie art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. W wyroku z 28 czerwca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uprawnienie do używania istniejącego obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym nie wymaga uzyskania decyzji administracyjnej - zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a obowiązek uzyskania zgody zarządcy drogi odnosi się jedynie do sytuacji przebudowy i remontu (sygn. akt I OSK 811/06). Art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych legalizuje zatem istnienie w pasie drogowym obiektów budowlanych i nie zawiera jakiegokolwiek odesłania do przepisów nakładających na obywatela obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenia na jego zajęcie i na tej podstawie ustalenia opłaty. Ustawa nie przewiduje opłat za remont obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym.
Od niekorzystnej dla wspólnoty decyzji administracyjnej, na podstawie której dokonano naliczenia opłaty, wspólnota mieszkaniowa może się odwołać do organu administracji publicznej II instancji. Stosowne pouczenie winno znajdować się w samej decyzji. Zasadnym wydaje się zarzucenie nie wyjaśnienia w stopniu dostatecznym zaistniałego stanu faktycznego i prawnego sprawy, poprzez nie ustalenie, czy istotnie zajmowany jest pas drogowy i czy w istniejącym stanie prawnym i faktycznym należało w stosunku do Wspólnoty Mieszkaniowej wszcząć postępowanie o ustalenie dodatkowej opłaty.
Czytaj także w serwisie:
»
»
»
