Podczas koncertu U2 w Chorzowie Bono apelował o wsparcie dla represjonowanej przez birmańską juntę Aung San Suu Kyi. Mówił, że jedyną winą opozycjonistki jest to, że wygrałaby wolne wybory, gdyby wojskowi zezwolili na ich przeprowadzenie.
Na scenę wyszło kilkudziesięciu wolontariuszy w maskach z podobizną działaczki. Kim jest kobieta, którą władze uznały za „zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa” i skazały na trwający od 1989 r. areszt domowy? Aung San, córka zamordowanego twórcy niepodległej Birmy, powiedziała: „Jeśli ktoś ma świadomość różnicy między dobrem i złem, ale nie broni prawdy, staje się bezużyteczny”.
Dlaczego te słowa wzbudziły podziw jej rodaków i konsternację wśród generalicji? Na te pytania odpowiada Grzegorz Torzecki, operator filmowy, dziennikarz i podróżnik. Przedstawia historię państwa leżącego na pograniczu cywilizacji: chińskiej, hinduskiej, khmerskiej i tajskiej. Pokazuje ojczyznę ludzi uduchowionych, biednych, ale pogodnych. Oprowadza po kraju monumentalnych zabytków – świątyń wzniesionych na niedostępnych skałach.
Zafascynowany kulturą Birmy, zastanawia się, co ściągnęło na nią wielką niechęć świata zachodniego. W końcu innym państwom Azji Wschodniej łamanie praw człowieka uchodzi prawie na sucho. Autor przypomina, że praca przymusowa istnieje m.in. w Wietnamie, Laosie, Filipinach, Chinach i Indonezji. Podkpiwa, że także w Tajlandii więźniowie nie zajmują się medytacją.
Armie tych krajów dopuszczają się przemocy wobec ludności mieszkającej w rejonach walk partyzanckich. Jeśli chodzi o opium, produkuje się je także w państwach ościennych. A jednak to z Birmy uczyniono „chłopca do bicia”: „czego nie opłaca się powiedzieć Chinom wprost, można wytykać Birmie, licząc na to, że jej Wielki Brat, osłaniający ten kraj parasolem wszechstronnej współpracy, wyciągnie z tych uwag pożądane wnioski”.
