Zmarł prof. Michał Głowiński

Informację o jego śmierci podały "Gazeta Wyborcza" i miesięcznik "Znak", powołując się na najbliższych profesora.

Michał Głowiński urodził się w 1934 roku w Warszawie. Przedwojenne lata spędził w Pruszkowie. Na początku wojny, wraz z rodziną, został umieszczony w pruszkowskim getcie w Pruszkowie, potem został przeniesiony do getta w okupowanej Warszawie. Był jednym z żydowskich dzieci uratowanych z warszawskiego getta przez zespół Ireny Sendlerowej. Został umieszczony w zakładzie opiekuńczym Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny w Turkowicach.

Po wojnie studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, w 1955 uzyskał stopień magistra. Debiutował w 1954 recenzją o "Manfredzie" Adolfa Rudnickiego opublikowaną w „Życiu Literackim”. W latach 1955–1958 pracował jako stypendysta w Katedrze Teorii Literatury pod kierunkiem prof. Kazimierza Budzyka. Rozwijał działalność krytyczną, recenzując głównie tomy poezji m.in. w „Życiu Literackim” i „Twórczości”. Od 1958 w Instytucie Badań Literackich PAN. Habilitowany w 1967 na podstawie rozprawy pt. „Cykl studiów z historii i teorii polskiej powieści”. W 1976 uzyskał tytuł naukowy profesora. W 1978 został członkiem założycielem Towarzystwa Kursów Naukowych.

20 sierpnia 1980 roku podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikami. W 1986 został profesorem zwyczajnym. Od 1990 przewodniczył Radzie Naukowej Instytutu. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Stał się jednym z kilku najgłośniejszych badaczy literatury w Polsce. Publikował m.in. książki krytycznoliterackie, a także analizy nowomowy władzy PRL. Pisał m.in. o twórczości Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana i o powieści młodopolskiej. Do kanonu lektur polonistycznych należą prace prof. Głowińskiego dotyczące sposobów narracji powieściowej. Był współautorem „Zarysu teorii literatury i „Słownika terminów literackich”. Jego ostatnia praca nosiła tytuł „Tęgie głowy. 58 sylwetek humanistów” (2021).

Czterokrotnie otrzymał tytuł doktora honoris causa. Cztery razy był nominowany do Nagrody Literackiej Nike.

W 2010 wydał autobiografię pt. "Kręgi obcości. Opowieść autobiograficzna", w której ujawnił swoją homoseksualną orientację.