„Zemsta” to zasadniczo kryminał, acz w moich historiach rzadko chodzi tylko o łamigłówkę. Tym razem „punktem zapalnym” dla historii był niepokój wywołany obserwacją narastającej wrogości między różnymi grupami społecznymi – zjawiska, które widzę zresztą nie tylko u nas. Stało się to socjologiczno-psychologicznym katalizatorem opowieści, a potem już niejako naturalnie pojawił się motyw „Zemsty”. Uświadomiłem sobie, jak często w ruchach rewolucyjnych – czy akurat obalano arystokrację, burżuazję, czy walczono o wpływy, zmianę podziału własności, itp. – zemsta była ważniejsza niż sama zmiana. W powieści motyw ten stopniowo się rozlewa, nadając historii momentami katastroficzny wymiar.