Kristen Stewart konsekwentnie odrywa się od wizerunku, jaki stworzyła w sadze dla nastolatków „Zmierzch”. Od lat ponad komercyjne kino wybiera role w takich filmach jak „Spencer” (aktorska nominacja do Oscara). Teraz wzięła się za reżyserię.

Film jest adaptacją wspomnień pisarki Lidii Yuknavitch, która w nielinearny sposób opowiedziała o swoich najgłębszych traumach. Od toksycznej relacji z rodzicami, przez stratę dziecka, aż po uzależnienie od alkoholu i narkotyków. Yuknavitch wszystko opowiada przez pryzmat wody, będącej tutaj czymś więcej niż archetypicznym symbolem. Stewart nie tylko film reżyseruje, ale jest też autorką scenariusza, co w przypadku tej arcytrudnej do przełożenia na filmowy język „spowiedzi” jest imponujące. Mógł z tego wyjść nieznośny bełkot, ale Stewart dojrzale przebrnęła przez tę chronologię chaosu. Jest to gniewny feministyczny manifest, ale z prorodzinnym ukojeniem w najmniej spodziewanym momencie.