Czy Ukraina może w tym roku odbić Krym, Donieck i Ługańsk? Eksperci w Kijowie nie mają złudzeń

– Myślę, że rozmowa z zachodnimi partnerami może wyglądać mniej więcej tak. W tym roku chcemy przeciąć na pół rosyjskie siły na południu i dojść do wybrzeża Morza Azowskiego i administracyjnych granic Krymu. By osiągnąć ten cel, musimy zniszczyć wszystkie magazyny broni rosyjskiej i centra dowodzenia nie tylko na terenach, które będziemy wyzwalać, ale też na Krymie i na okupowanych terytoriach aż do granic z Rosją. Potrzebujemy do tego, powiedzmy, 500 rakiet dalekiego zasięgu typu ATACMS czy Storm Shadow. Nasi partnerzy zapewne odpowiedzą, że dostarczą tyle rakiet, ale w ciągu np. trzech lat. Tak to niestety wygląda – mówi „Rzeczpospolitej” Ołeksij Melnyk, oficer lotnictwa ukraińskiego w stanie spoczynku, ekspert ds. bezpieczeństwa z kijowskiego Centrum Razumkowa.

Uważa, że przyszłość wojny nad Dnieprem dzisiaj jest w rękach Stanów Zjednoczonych i administracji Joe Bidena, ale tam nie chcą przekraczać „czerwonych linii” w relacjach z Kremlem.

– W Białym Domu dzisiaj mają trzy priorytety dotyczące wojny w naszym kraju. Nie chcą sprowokować Rosji do użycia broni atomowej, którą ciągle straszą ich Putin wraz z Miedwiediewem. Nie chcą też dopuścić do bezpośredniego starcia NATO z Rosją, ataku rosyjskiego na jakieś państwo sojuszu. Bo wówczas musieliby ginąć również amerykańscy żołnierze. Trzecim priorytetem jest to, że nie chcą pozwolić Ukrainie przegrać. Nie ma tu mowy o zwycięstwie nad Rosją – twierdzi ukraiński ekspert.

Nie tylko brak pewności co do dalszej pomocy z USA wywołuje napięcie w relacjach pomiędzy politykami a wojskowymi w Kijowie. Ostatnio nie powiodła się już kolejna próba uchwalenia w parlamencie rządowego projektu dotyczącego mobilizacji. Zakładał m.in. wpisanie ukrywających się przed armią mężczyzn na listę dłużników oraz powołanie do wojska osób z III grupą niepełnosprawności. Politycy na razie nie wiedzą, jak zmobilizować setki tysięcy nowych żołnierzy, by ci, którzy walczą na frontach wojny z Rosją od niemal dwóch lat, mogli powrócić do swoich rodzin.