Podczas poniedziałkowego spotkania z moskiewskimi studentami premier David Cameron opowiedział o swojej przygodzie z 1985 roku. Gdy jako 19-latek odwiedził wówczas wybrzeże Morza Czarnego, podeszło do niego dwóch mężczyzn, świetnie mówiących po angielsku. Zaprosili go na lunch i zaczęli wypytywać o sytuację polityczną w Wielkiej Brytanii. Cameron wkrótce zrozumiał, że była to próba werbunku.
"Chyba oblałem test, bo nie dostałem tej roboty" – powiedział do studentów pół żartem, pół serio Cameron. Gdy anegdotę usłyszał potem prezydent Dmitrij Miedwiediew, skomentował ją z uśmiechem: "David byłby świetnym szpiegiem KGB, choć zapewne nigdy nie zostałby szefem brytyjskiego rządu".
Tego akurat nie byłbym taki pewien. KGB werbowało młodych ludzi z Zachodu właśnie po to, by lokować ich później jak najwyżej w strukturach władzy i biznesu. Można zresztą zaryzykować stwierdzenie, że od czasu upadku ZSRR niewiele się w tej materii zmieniło – oprócz nazwy tej mrocznej organizacji.
Mnie żarty Camerona i Miedwiediewa w ogóle nie ubawiły. Wdowę po Aleksandrze Litwinience zapewne też nie. Ani wszystkich tych, którzy doskonale wiedzą, jaką rolę odgrywają byli funkcjonariusze sowieckich służb w życiu politycznym i gospodarczym współczesnej Rosji.
Premier Wielkiej Brytanii wybrał się na Kreml, by załagodzić napięte relacje między oboma krajami. Podpisał umowy handlowe opiewające na ponad 200 mln funtów i mówił, że problemy polityczne nie mogą zaszkodzić stosunkom handlowym. Jednak w sprawie ekstradycji Andrieja Ługowoja, podejrzewanego o otrucie Litwinienki agenta FSB, nadział się na twarde "Niet".
