[b][link=http://blog.rp.pl/wildstein/2009/04/29/medialna-depresja-czyli-malpy-palikota/]skomentuj na blogu[/link][/b]
Opozycja, zamiast zająć się merytoryczną krytyką rządu, usiłuje niezbyt udolnie naśladować jego marketingowe zabiegi.
A media? Media prowokują do największego pesymizmu. Nie tylko nie spełniają podstawowych funkcji, ale zaprzeczają swoim powinnościom i łamią elementarne standardy. Oczywiście chodzi o dominujący nurt medialny, który, w ogromnej mierze, kształtuje obraz świata w oczach ogółu obywateli.
Brak rzetelnej krytyki rządu pozwala mu na zupełnie nieodpowiedzialne zachowania. Właściwie powinniśmy zacząć analizować założenia budżetowe na rok 2010, a w rzeczywistości ciągle nie mamy budżetu na rok obecny. Wyobraźmy sobie, co by się działo, gdyby sytuacja taka przydarzyła się poprzednikom premiera Tuska. Niemające związku z rzeczywistością groźby premiera dotyczące euroobligacji czy bezpodstawne deklaracje o przystąpieniu do euro wszędzie w demokratycznym świecie wywołałyby skandal. A u nas... milczenie.
Krytyka medialna jest bezpiecznikiem, który nie pozwala rządowi hasać do woli. W Polsce Tuska ta krytyka nie funkcjonuje. Od prorządowego nastawienia mediów mocniejsza jest tylko ich anty-PiS-owska furia. Jest to sytuacja podwójnie niebezpieczna, gdyż media powinny rządowi patrzeć na ręce. W Polsce głównie zajmują się atakami na opozycję i prezydenta, który w realnej polityce ma niewiele do powiedzenia. I tak absolutna wyrozumiałość dla rządu uzupełniana jest permanentnym atakiem na opozycję, co zresztą również utrudnia jej merytoryczną krytykę, która bardzo by się przydała.
