Warto więc przygotować się nie tylko na powstanie Unii kilku prędkości, ale nawet kilku walut. I to zarówno w wypadku, gdy pakt wejdzie w życie, jak i wtedy, kiedy zostanie odrzucony w procesie ratyfikacji. Starej Unii właściwie już nie ma, trzeba grać po nowemu.
Polska nie zasiądzie przy stole decyzyjnym, na którym będą przewalały się góry euro. Postawią nam za to talerzyk przy bocznym stoliku, gdzie porozmawiamy o konkurencyjności i sposobach wdrażania paktu. Taki układ rozbija Unię, tworzy trzy nakładające się na siebie kręgi: całą UE, kraje paktu fiskalnego i strefę euro. Najważniejsze decyzje będą zapadały tylko na szczytach tej ostatniej, czyli bez nas.
Pakt niewiele porządkuje, stwarza za to fakty dokonane, które zaczną żyć swoim życiem. Choć w założeniu za pięć lat ma wejść do traktatów europejskich, w rzeczywistości nigdy do tego może nie dojść, bo Londyn znowu zawetuje zmiany traktatowe. Wtedy strefa euro powoła własne instytucje, ujednolici podatki korporacyjne, stworzy wspólny rząd, wykluczy budżetowych maruderów.
Zapowiedzi tych kroków słychać już teraz i to z ust kanclerz Merkel. Powstanie nowa Unia wewnątrz starej. Stanie się tak zapewne także wtedy, gdy pakt zostanie odrzucony w ratyfikacji i zastąpi go nowe porozumienie w jeszcze węższym gronie pod wodzą Niemiec, z nowym "twardym" euro, lepiej notowanym niż dotychczasowe.
Nie ma więc racji opozycja, bijąc w rząd, jak w bęben. W Brukseli nie mogliśmy ugrać więcej. Nie ma racji rząd, twierdząc, że to przyzwoity wynik szczytu. Nasze interesy nie zostały zabezpieczone. Mamy zwycięstwo-klesko-remis, czyli sytuację, w której wciąż wszystko jest możliwe.
