Ale sposób, w jaki przyszły noblista musiał tłumaczyć się ze swoich bynajmniej nie konserwatywnych poglądów, przypominał do złudzenia tłumaczenie się z „niebycia" wielbłądem. A wszystko dlatego, że amerykańscy socjaliści postanowili zawłaszczyć nazwę „liberalizm", więc liberałów nazwali „konserwatystami". Znaleźć się więc musieli między nimi nie tylko Russell Kirk, ale i Hayek czy Milton Friedman.
Że to bez sensu? Nie ma granic dla orwellowskiej nowomowy. Dla odróżnienia Hayek z Friedmanem zostali konserwatystami „indywidualistycznym", a Kirk „organicystycznym".
Jakoś się jednak nie przyjęło. Więc dziś socjaliści dorabiają gębę neoliberalizmowi. Nakręcili nawet film: „Osaczeni. Demokracja w sidłach neoliberalizmu". Jest to ponoć „wstrząsający zapis rozmów z wybitnymi intelektualistami, wśród których znaleźli się m.in. Noam Chomsky, Ignacio Ramonet czy Susan George", o „neoliberalnym mirażu wolności".
Co jest takiego „wstrząsającego" w neoliberalizmie? Jakieś gułagi??? Gułagi były bardzo realne! Gdzieniegdzie nadal są. Za to wolności jest „miraż"! Na przykład na Kubie – o czym „wybitny intelektualista" Ramonet, jako biograf Fidela Castro, doskonale wie.
Skoro jednak junta Pinocheta wcielała w życie gospodarcze niektóre idee neoliberałów, to można powiedzieć, że mają oni krew na rękach. A jeśli już nie, to przynajmniej mają na sumieniu cierpienia wszystkich, którzy stracili pracę na skutek kryzysu finansowego, do którego doprowadziło uporczywe wcielanie w życie takich pomysłów, jak nacjonalizacja złota, wprowadzenie monopolu emisyjnego, przyznanie bankom prawa do emitowania pieniądza kredytowego i utrzymywania jedynie rezerw cząstkowych oraz zadłużanie się rządów w tychże bankach.
