Już od po­nie­dział­ku rano za­bra­li się do ku­po­wa­nia ak­cji, tym bar­dziej że ich wy­ce­ny spa­dły do bar­dzo atrak­cyj­nych po­zio­mów – w pią­tek 14 mar­ca in­deks MSCI EM spadł bo­wiem do naj­niższe­go po­zio­mu od czerw­ca ub.r. Po­py­tu nie by­ły na­wet w sta­nie stłu­mić in­for­ma­cje o wy­ni­kach re­fe­ren­dum na Kry­mie, w któ­rym gło­su­ją­cy pra­wie jed­no­gło­śnie po­par­li przy­łą­cze­nie te­go re­gio­nu do Ro­sji, co zresz­tą zo­sta­ło usank­cjo­no­wa­ne przez Mo­skwę w ko­lej­nych dniach, mi­mo sprze­ci­wów spo­łecz­no­ści mię­dzy­na­ro­do­wej.

Za­ku­py na par­kie­tach wscho­dzą­cych by­ły też kon­ty­nu­owa­ne we wto­rek. Śro­da i czwar­tek przy­nio­sły co praw­da lek­kie spad­ki, ale wzro­sto­wy pią­tek spra­wił, że w ska­li ca­łe­go ty­go­dnia MSCI EM zy­skał po­nad 1,5 proc., co by­ło jed­nym z lep­szych wy­ni­ków w tym ro­ku. Nie zmie­nia to jed­nak fak­tu, że od po­cząt­ku ro­ku wciąż jest na spo­rym, się­ga­ją­cym pra­wie 5,8 proc., mi­nu­sie.

Po­pyt na ak­cje sty­mu­lo­wa­ły rów­nież po­zy­tyw­ne in­for­ma­cje ma­kro­eko­no­micz­ne. Już w po­nie­dzia­łek ryn­ki do­wie­dzia­ły się m.in. o więk­szym niż za­kła­da­no wzro­ście pro­duk­cji prze­my­sło­wej w Sta­nach Zjed­no­czo­nych. By­ła w lu­tym o 0,6 proc. więk­sza niż mie­siąc wcze­śniej, choć ana­li­ty­cy ocze­ki­wa­li tyl­ko 0,1-proc. zwyżki.

O tym, jak du­że zna­cze­nie dla glo­bal­nych ryn­ków ka­pi­ta­ło­wych mia­ły wy­da­rze­nia na Ukra­inie, mógł z ko­lei świad­czyć mar­co­wy (a za­tem uwzględ­nia­ją­cy już za­miesz­ki na Maj­da­nie i anek­sję Kry­mu) od­czyt In­dek­su In­sty­tu­tu ZEW, któ­ry mie­rzy na­stro­je nie­miec­kich fi­nan­si­stów. Spadł do 46,6 pkt z 57,7 pkt w lu­tym.

Nie wszyst­kie gieł­dy wscho­dzą­ce za­koń­czy­ły jed­nak po­przed­ni ty­dzień na plu­sach. Na sym­bo­licz­nym mi­nu­sie fi­ni­szo­wał par­kiet w Bom­ba­ju. Nie na­le­ży te­go jed­nak wią­zać z wy­da­rze­nia­mi u na­sze­go wschod­nie­go są­sia­da, ale re­ali­za­cją nie­ma­łych zy­sków wy­pra­co­wa­nych na ak­cjach in­dyj­skich spół­ek w ostat­nich ty­go­dniach. 10 mar­ca gieł­da w Bom­ba­ju, po 10-proc. zwyżce w cią­gu nie­speł­na dwóch ty­go­dni, wspię­ła się na naj­wyższy po­ziom w hi­sto­rii. Po ta­kim raj­dzie nie­wiel­ka ko­rek­ta nie po­win­na dzi­wić.

Sła­bo, zwłasz­cza na tle in­nych ryn­ków z na­szej czę­ści Eu­ro­py, pre­zen­to­wa­ła się  gieł­da war­szaw­ska, któ­ra zwyżko­wa­ła tyl­ko o 1 proc. Można to jed­nak tłu­ma­czyć fak­tem, że w pią­tek przy­pa­dał tzw. dzień trzech wiedźm, gdy wy­ga­sa­ły kon­trak­ty ter­mi­no­we na głów­ne in­dek­sy i ak­cje. W ta­kim dniu (przy­pa­da raz na kwar­tał) in­we­sto­rzy fi­nan­so­wi obec­ni na war­szaw­skim par­kie­cie zu­peł­nie nie zwra­ca­ją uwa­gi na oto­cze­nie ma­kro­eko­no­micz­ne ani na to, jak za­cho­wu­ją się in­ne gieł­dy, tylko sta­ra­ją się tak „usta­wić" kur­sy naj­więk­szych spół­ek, że­by zre­ali­zo­wać jak naj­wyższy zysk (lub ogra­ni­czyć stra­tę) na in­stru­men­tach po­chod­nych. Dla­te­go WIG 20, mi­mo że przez ca­łą piąt­ko­wą se­sję zy­ski­wał na war­to­ści, osta­tecz­nie fi­ni­szo­wał pod kre­ską.