Opętany żądzą sukcesu

Jest początek lat 50. XX wieku. Tytułowy Marty to młody Nowojorczyk, który pracuje w sklepie obuwniczym swojego wuja. Jego ambicje sięgają jednak znacznie wyżej niż przyklękanie przed klientami, by pomóc im włożyć buty. Chłopak chce zostać sławnym pingpongistą i biznesmenem promującym własną linię pomarańczowych piłeczek. W Stanach tenis stołowy wciąż jeszcze nie cieszy się popularnością, ale Marty Mauser czuje, że dla niego jest obietnicą sukcesu, bogactwa, gwiazdorskiego życia, zaspokojenia własnych ambicji. Dlatego wszystko postawi na tę jedną kartę. 

Akcja „Wielkiego Marty’ego” gna jak rollercoaster, w którym jednak wcale nie ping-pong jest najważniejszy. Marty, młokos w okularkach i z trądzikiem na twarzy, gra z własnym życiem. Liczy się sukces. Kasa, którą można zarabiać w każdy sposób, niekoniecznie uczciwy. Apartament w Ritzu, odpowiednia kochanka – choćby starzejąca się gwiazda, żona biznesmena, który mógłby sfinansować karierę. Ale jest też w życiu Marty’ego kobieta, która nosi jego dziecko, choć on sam temu zaprzecza. I wreszcie przeciwnik z Japonii, który stał się jego obsesją. 

Czytaj więcej

Film

Kaouther Ben Hania dla "Rzeczpospolitej". Głos umierającego dziecka w Gazie

Opowiedzieliśmy historię wielu palestyńskich dzieci. To otwarta rana. Nie wiem, jak ludzkość może...

Jak Marty Reisman

Bohater „Nieoszlifowanych diamentów” – poprzedniego filmu, który Josh Safdi nakręcił razem z bratem Bennym – był jubilerem i handlarzem diamentów, a jednocześnie niepohamowanym hazardzistą. Facetem, wokół którego zaciska się pętla, ale on dla wygranej jest w stanie poświęcić wszystko. Działa jak w amoku, w wiecznym napięciu. Podobnie jest z Martym, tyle że jego światem jest ping-pong. On chce tutaj budować swoją pozycję – towarzyską, materialną. Co ich łączy? Łapanie każdej okazji, brak jakichkolwiek zahamowań moralnych w wyborze drogi, która ma ich doprowadzić do celu. Hazard i nieuczciwość. Szalony kołowrotek, w jakim żyją.

„Wielki Marty” jest luźno oparty na historii Marty’ego Reismana – mistrza gry w tenisa stołowego z połowy wieku XX, który wydał swoje wspomnienia „The Money Player”. Napisał w nich: „Gracze w tenisa stołowego muszą przetrwać dzięki swojemu rozumowi. Najlepsi zawsze byli przemytnikami albo hazardzistami”. On sam był i przemytnikiem, i hazardzistą. Wciągał graczy do pingpongowych pojedynków, a gdy kilka pierwszych setów celowo przegrywał, potrajał stawkę i pozbawiał przeciwników ostatnich centów. Szedł przez życie brutalnie i bez wyrzutów sumienia. I, jak bohater „Wielkiego Marty’ego”, miał swojego wielkiego przeciwnika, sportowca z Japonii. 

Co, poza japońskim zawodnikiem, z jego życia wzięli scenarzyści? Właśnie ów brak skrupułów, dążenie do celu po trupach, zwariowane tempo życia. A poza tym znalazło się w tym filmie wszystko, co się da (i nie da), łącznie z pytaniami na temat losu żydowskiego i dość niesmacznych żartów z Holocaustu.

Czytaj więcej

Film

„Grzesznicy” dostali 16 nominacji do Oscarów i pobili rekord wszech czasów

Amerykańska Akademia Filmowa ogłosiła nominacje do Oscarów. Na liście nie ma zaskoczeń, ale my od...

Oscar dla Chalameta?

Genialnie jako Marty zaprezentował się Timothée Chalamet. 30-letni aktor dostał za tę rolę trzecią nominację do Oscara. Poprzednie miał za kreację przeżywającego homoseksualne zauroczenie nastolatka w „Tamtych dniach, tamtych nocach” Luca Guadagnino i za rolę młodego Boba Dylana w „Kompletnie nieznanym” Jamesa Mangolda. Przygotowując się do pierwszego z tych filmów 22-letni wówczas aktor nauczył się włoskiego i przez półtora roku ćwiczył grę na fortepianie. Zachwycił na ekranie niewinnością i delikatnością. Nie dał się jednak wtłoczyć w wizerunek wrażliwych chłopców. Niedługo potem w „Moim pięknym synu” Felixa van Groeningena zagrał narkomana staczającego się na dno: w nałóg i kolejne stopnie upodlenia. Ta kreacja przyniosła mu nominację do Złotego Globu i BAFTY. Nie bał się zmian. Wystąpił w „Diunie” Villeneuve’a, w Allenowskim „W deszczowy dzień w Nowym Jorku”, w „Małych kobietkach” Gerwig. 

Timothée Chalamet szuka wyzwań i potrafi zaskoczyć. Rola w „Wielkim Martym” też jest zaskoczeniem. Młody aktor nauczył się grać w pingponga, przede wszystkim jednak poradził sobie ze stworzeniem postaci narwanej, nieuczciwej, mimo pasji niebudzącej sympatii. Nie przestraszył się bohatera egoistycznego, impulsywnego, momentami wręcz żałosnego.