Fran­cu­zi lu­bią swo­je wi­no i go­to­wi są przy­się­gać, że jest naj­lep­sze na świe­cie. Z sa­mo­cho­da­mi wła­snej pro­duk­cji ma­ją już jed­nak róż­ne do­świad­cze­nia. Mi­mo to, jak wy­ni­ka z  son­da­ży, dwóch na trzech oby­wa­te­li Fran­cji de­kla­ru­je go­to­wość do pła­ce­nia dro­żej za ku­po­wa­ne pro­duk­ty, pod wa­run­kiem że są fran­cu­skie. Tu po­ja­wia się jed­nak pro­blem.

– Dzi­siaj klient mo­że mieć je­dy­nie pew­ność, że fran­cu­skie są se­ry i wi­no – mó­wi Edo­uard Ba­re­iro z  or­ga­ni­za­cji kon­su­menc­kiej Que cho­isir. Rzecz w tym, że w wie­lu pro­duk­tach za­war­ta jest spo­ra część za­gra­nicz­nych, im­por­to­wa­nych kompo­nen­tów.

Tym nie­mniej po ha­sło „ache­ter fran­ca­is" się­ga­ją ocho­czo uczest­ni­cy obec­nej kam­pa­nii pre­zy­denc­kiej we Fran­cji. – To zwy­kła re­to­ry­ka wy­bor­cza, nie­ma­ją­ca żad­ne­go związ­ku z rze­czy­wi­sto­ścią – prze­ko­nu­je „Rz" fran­cu­ski so­cjo­log Mi­chel Wie­vior­ka.

Wy­ni­ki son­da­ży są w je­go oce­nie tyl­ko su­mą od­po­wie­dzi na czy­sto teo­re­tycz­ne py­ta­nie, w prak­ty­ce są po­zba­wio­ne więk­sze­go zna­cze­nia. Bo z ja­kich po­wo­dów Fran­cuz miał­by wy­da­wać na re­nault clio o pół­to­ra ty­sią­ca eu­ro wię­cej, ku­pu­jąc au­to pro­du­ko­wa­ne w Yve­li­nes, za­miast na­być tań­sze z fa­bry­ki w tu­rec­kiej Bur­sie?

Nie­zra­że­ni tym po­li­ty­cy na­ma­wia­ją jed­nak oby­wa­te­li do pa­trio­tycz­nych za­cho­wań. Nie tyl­ko we Fran­cji.

We Wło­szech ofe­ro­wa­no nie­daw­no „pa­trio­tycz­ne ob­li­ga­cje skar­bu pań­stwa", któ­re mia­ły po­móc fi­sku­so­wi w zdo­by­ciu nie­zbęd­nych mi­liar­dów dla sfi­nan­so­wa­nia de­fi­cy­tu bu­dże­to­we­go. Wło­si nie da­li się jed­nak na­brać na tę pa­trio­tycz­ną re­to­ry­kę. Hisz­pa­nie też nie oka­za­li za­in­te­re­so­wa­nia „bo­nos pa­trio­ti­cos".

W Wiel­kiej Bry­ta­nii nie jest ina­czej. A to prze­cież kraj, któ­ry ma nie ­naj­gor­sze do­świad­cze­nia z od­wo­ły­wa­niem się do pa­trio­tycz­nych uczuć swo­ich oby­wa­te­li. Pod ko­niec lat 60. ubie­głe­go wie­ku suk­ce­sem za­koń­czy­ła się kam­pa­nia do­bro­wol­ne­go wy­dłu­że­nia cza­su pra­cy o pół go­dzi­ny, co mia­ło dać ku­le­ją­cej go­spo­dar­ce nie­zbęd­ny im­puls.

En­tu­zjazm wy­gasł jed­nak po kil­ku mie­sią­cach. Wszyst­ko wska­zu­je na to, że po­dob­nie bę­dzie i tym ra­zem. Parę mie­się­cy te­mu kilka bry­tyj­skich przedsiębiorstw za­czę­ło lan­so­wać ha­sło-ety­kiet­kę Ma­de in UK. Po­dob­no dziś w kam­pa­nii lan­su­ją­cej bry­tyj­skie pro­duk­ty bierze udział już kil­ka­set firm. Uczest­ni­cy żą­da­ją od rzą­du, aby za­ini­cjo­wał pro­gram Buy Bri­tish.