Co przyniesie inwestorom Kevin Warsh, nowy szef Fed?

Piątkowa sesja przyniosła umocnienie dolara i zarazem silną przecenę metali szlachetnych. Notowania amerykańskiej waluty skoczyły do 3,53 zł za 1 USD. Mocno traciły za to metale szlachetne. Złoto taniało o 7 proc. (jego cena chwilowo spadła poniżej 5000 dol. za uncję), a srebro zniżkowało nawet o 15 proc. (cena przez pewien czas była poniżej 100 dol. za uncję). W ten sposób rynki reagowały na doniesienia o tym, że prezydent USA Donald Trump wyznaczył Kevina Warsha na nowego szefa Fedu. Dzień wcześniej prezydent spotkał się z nim. Przecieki potwierdziły się koło godziny 13. Trump zamieścił wówczas wpis na swojej platformie społecznościowej Truth Social. „Znam Kevina od bardzo dawna i nie mam wątpliwości, że zapisze się jako jeden z WIELKICH przewodniczących Fed, może nawet najlepszy” – napisał prezydent USA.

Weteran z koneksjami

55-letni Kevin Warsh obecnie pełni funkcję wykładowcy ekonomii na Uniwersytecie Stanforda. Doradza też kilku firmom prywatnym i publicznym, w tym zasiada w radzie dyrektorów UPS. Przed objęciem stanowiska w Radzie Gubernatorów Rezerwy Federalnej w latach 2006–2011 był sekretarzem wykonawczym Narodowej Rady Gospodarczej Białego Domu, a wcześniej pracował w dziale fuzji i przejęć w Morgan Stanley. Warsh – który w 2006 r. został najmłodszym gubernatorem Fed w historii – jest znany ze swoich powiązań na Wall Street oraz w kręgach decyzyjnych Waszyngtonu. Jego żoną jest Jane Lauder, córka miliardera Ronalda Laudera, właściciela koncernu kosmetycznego Estee Lauder i zarazem przewodniczącego Światowego Kongresu Żydów. (Ronald Lauder jest przyjacielem i sponsorem kampanii Trumpa. W 2018 r. miał on namawiać prezydenta do zakupu Grenlandii.) Warsh był rozważany przez Trumpa na szefa Fedu już w 2017 r.

Foto: Parkiet

Choć Warsh ma długoletnie dobre relacje z prezydentem, niektórzy postrzegali jego dosyć „jastrzębią” postawę w czasie pracy w Rezerwie Federalnej jako dużą przeszkodę w zdobyciu zaufania Trumpa. Oficjalna nominacja Warsha była więc sporym zaskoczeniem. Przez wiele tygodni za faworyta uchodził przecież Kevin Hassett, dyrektor Narodowej Rady Ekonomicznej, będący bliskim doradcą prezydenta. Część inwestorów obawiało się, że Hassett prowadziłby politykę zbyt spolegliwą wobec Białego Domu. Trump stwierdził jednak, że potrzebuje Hassetta „tam, gdzie on teraz jest”. Za głównego kandydata na stanowisko szefa Fedu później zaczął być uznawany Rick Rieder, dyrektor inwestycyjny ds. obligacji w BlackRock. Ostatecznie Trump postawił jednak na człowieka, którego trudno postrzegać jako „spolegliwego”.

– Ma szacunek i wiarygodność rynków finansowych. Nie było nikogo, kto mógłby dostać tę posadę i nie ciąłby stóp procentowych w krótkim terminie. Jednak wierzę, że w dłuższej perspektywie będzie wiarygodnym kandydatem – twierdzi David Bahnsen, dyrektor inwestycyjny The Bahnsen Group.

Monetarna awangarda

W ostatnich 12 miesiącach Trump wielokrotnie krytykował Rezerwę Federalną i jej obecnego prezesa Jerome’a Powella, za to, że nie obniżali oni stóp procentowych tak szybko i mocno, jakby chciał. Może więc budzić zdumienie to, że na następcę Powella powołał kandydata, który ma opinię bycia „jastrzębiem”.

Foto: Parkiet

– Długoletnie jastrzębie poglądy Warsha powinny pomóc zrównoważyć obawy, że mógłby stać się pełnoprawnym poplecznikiem Trumpa. Mimo to jego mocne przekonanie, że zarówno sztuczna inteligencja, jak i deregulacyjny impet administracji Trumpa pomogą utrzymać inflację w ryzach, a także jego długoletni pogląd, że Fed powinien działać z dużo mniejszym bilansem, niosą ryzyko pewnej presji wzrostowej na długoterminowe rentowności obligacji – wskazywał (jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem decyzji o nominacji nowego szefa Fedu) Stephen Brown, ekonomista z firmy badawczej Capital Economics.

W 2011 r. Warsh zrezygnował z zasiadania we władzach Fedu. Wcześniej krytykował silny wzrost bilansu amerykańskiego banku centralnego. Jest więc poważne ryzyko, że będzie mniej skłonny od swoich poprzedników sięgać po niekonwencjonalne działania.

– Czy Warsh zamierza zmniejszyć bilans Fedu? Słyszałem wielokrotnie, jak „Pan anty-QE” o tym mówił, a jego poglądy są intelektualnie nie do ruszenia. Twierdził, że zmniejszenie bilansu obniży stopy procentowe i sprawi, że rynek stanie się „mniej zatłoczony” dla sektora prywatnego. Ale czy QE nie miało właśnie tłumić długoterminowych stóp? Jedyny sposób, w jaki potrafię zrozumieć myślenie Warsha, to że wzywa on do dużej fiskalnej kontrakcji. No cóż, powodzenia z tym, bo ta administracja nie wykazała najmniejszej ochoty na cięcie deficytu – wskazuje Dario Perkins, dyrektor ds. analiz makroekonomicznych w TS Lombard.