fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Edukacja i wychowanie

Dyrektorzy przeanalizują potrzeby uczniów z potrzebami

W szkołach podstawowych i ponadgimnazjalnych do 31 marca 2012 r. muszą zostać powołane zespoły, które przeanalizują potrzeby uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi i zaproponują dla nich odpowiednie formy wsparcia
Pomoc psychologiczno-pedagogiczną organizuje dyrektor szkoły niezwłocznie po otrzymaniu orzeczenia lub opinii wydanych przez poradnie psychologiczno-pedagogiczne lub uzyskaniu od nauczyciela, wychowawcy, rodzica informacji o konieczności udzielenia wsparcia.

Jedno posiedzenie dla kilku osób

Pierwszym krokiem jest utworzenie zespołu, którego zadaniem jest planowanie, koordynowanie i ocenianie udzielanej pomocy. Tworzą go stali członkowie oraz ci włączani w jego pracę w zależności od potrzeb. Stałymi członkami zespołu są: nauczyciele prowadzący zajęcia z danym uczniem, specjaliści pracujący z uczniem, wychowawcy grup. Jeśli zatem w danej klasie jest kilku uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi (dalej SPE), to wszyscy uczący ich nauczyciele tworzą zespół. Warto też pamiętać, że jeśli dziecko uczęszcza do świetlicy szkolnej, to osobą na co dzień kontaktującą się z nim będzie wychowawca świetlicy.
Pracę zespołu koordynuje osoba wyznaczana przez dyrektora. To ona m.in. organizuje spotkania, przygotowuje dokumenty, przedstawia je dyrektorowi itp. Jeden koordynator może odpowiadać za pracę kilku zespołów. W ich posiedzeniach mogą uczestniczyć rodzice. O terminach spotkań dotyczących ich dziecka informuje ich dyrektor. Ponadto na wniosek dyrektora może w nich uczestniczyć pracownik ppp, a na wniosek rodziców przedstawione dyrektorowi inne osoby, a w szczególności: lekarz, psycholog, pedagog czy logopeda.
Jeśli w jednej klasie jest kilku uczniów potrzebujących pomocy, to na jednym spotkaniu zespół może przeanalizować sytuację wszystkich. Z tym że koordynator musi wyznaczyć czas dla każdego dziecka. Rodzice i zaproszone przez nich osoby mogą bowiem brać udział tylko w tej części, która dotyczy ich pociechy. Dyrektor nie ma obowiązku brać udziału w posiedzeniach. Jednak aby mieć pewność, że nowe regulacje są odpowiednio wdrażane, a potrzeby właściwie diagnozowane, warto, aby uczestniczył w pierwszych spotkaniach.

Karta i plan

Zadaniem zespołu jest rozpoznanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych dziecka oraz określenie sposobów ich zaspokojenia. Oznacza to, że musi on zaplanować zindywidualizowaną pracę z dzieckiem na obowiązkowych i dodatkowych zajęciach edukacyjnych, ustalić zakres, w którym dziecko wymaga pomocy psychologiczno-pedagogicznej, wskazać zalecane formy, sposoby i okres udzielania pomocy. Pomoc nie może się ograniczyć do przypisania dziecka do dodatkowych zajęć. Możliwe jest, że dziecko nie będzie korzystało z żadnych dodatkowych zajęć – bo wystarczy jedynie dostosować do jego potrzeb warunki, organizację i sposób pracy na zwykłych lekcjach oraz przygotować rówieśników do zrozumienia jego sytuacji. Takiej pomocy może potrzebować dziecko z chorobą przewlekłą, np. z cukrzycą czy hemofilią.
Aby zespół przygotował odpowiednie zalecenia, ważne jest, by jego członkowie wspólnie zastanowili się nad tym, jak rozumieją potrzeby dziecka, w jaki sposób wyobrażają sobie funkcjonowanie dziecka w szkole, co w tym zakresie wnosi orzeczenie, co opinia ppp lub inna dokumentacja dostarczona przez rodziców (np. medyczna). Na tej podstawie w przypadku uczniów:
> posiadających opinię ppp, w tym poradni specjalistycznej,
> posiadających orzeczenie o potrzebie indywidualnego rocznego przygotowania przedszkolnego,
> posiadających orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania,
> u których zespół dokonał rozpoznania specjalnych potrzeb rozwojowych i/lub edukacyjnych dziecka,
– zespół zakłada kartę indywidualnych potrzeb ucznia (KIPU), a następnie opracowuje plan działań wspierających (PDW).
KIPU i PDW tworzy się dla uczniów posiadających opinię z poradni lub z innych powodów objętych pomocą. Natomiast dla uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zespół zbiera od różnych specjalistów informacje na temat dziecka, pozwalające ocenić poziom funkcjonowania ucznia we wszystkich ważnych obszarach, a następnie opracowuje indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny (IPET). Dla nich nie zakłada się KIPU.
Dokonując opisanej powyżej analizy, nauczyciele mogą też określić, jakie wsparcie potrzebne jest szkole, aby mogła stworzyć właściwe warunki dla dziecka ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.

Pomoc nie tylko dla posiadających opinię

We wszystkich szkołach podstawowych i ponadgimnazjalnych zespoły powinny do końca kwietnia 2012 r. wywiązać się z zadań związanych z planowaniem pomocy. Ich zalecenia bowiem dyrektor powinien uwzględnić w projekcie arkusza organizacyjnego składanego do organu prowadzącego. Dlatego zespoły warto powołać odpowiednio wcześniej, tak aby miały czas na objęcie pomocą wszystkich uczniów, którzy jej potrzebują. Zdarza się, że w pierwszym roku wdrażania nowych zasad pomocy nauczyciele skupiają się na uczniach posiadających opinie lub orzeczenia ppp. Tymczasem należy pamiętać, że zgodnie z nowymi przepisami sformalizowaną pomocą powinni zostać objęci także potrzebujący pomocy uczniowie wskazani przez nauczycieli czy rodziców, a nieposiadający opinii z poradni. Dzieci szczególnie uzdolnione, powtarzające klasę, zaniedbane przez rodzinę, po traumatycznych przejściach, np. związanych z powodzią czy huraganem, także powinny mieć założone KIPU i stworzony PDW. Zaplanowanie pomocy nie jest równoznaczne z zakończeniem pracy. Zespół działa tak długo, jak długo dziecko potrzebuje pomocy. Do jego zadań należy też koordynowanie i monitorowanie realizacji zadań, które zostały zaplanowane, a następnie ocena ich efektywności i w razie potrzeby ich modyfikacja.
Czytaj więcej w naszym specjalnym serwisie: Raport szkolny
Czytaj także w serwisach:
Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA