Historia

Wydarzenia

Jacqueline Cochran za sterami samolotu, l. 30. XX w.
Archiwum „Mówią wieki”
[srodtytul]Świat[/srodtytul]
7 kwietnia 1940 roku w Burbank w Kalifornii Jacqueline Cochran, amerykańska pilotka i oblatywaczka, ustanowiła rekord szybkości lotu w kręgu zamkniętym. Osiągnęła prędkość 512,428 km/h. Urodziła się w 1910 roku, a w wieku 22 lat otrzymała licencję pilota. W 1934 roku jako pierwsza kobieta na świecie uczestniczyła w międzykontynentalnym Wyścigu Bendiga, a cztery lata później zwyciężyła w nim. W czasie wojny wyjechała do Wielkiej Brytanii i pilotowała bombowce, po wojnie zaś samoloty odrzutowe. W 1953 roku na odrzutowcu Sabre przekroczyła barierę dźwięku. Dziewięć lat później na samolocie F-104 Starfighter ustanowiła kolejny rekord prędkości, osiągając 2 machy (2299,75 km/h). W latach 1959 – 1960 stała na czele Międzynarodowej Federacji Lotniczej.
Po zakończeniu kariery otworzyła firmę kosmetyczną i była konsultantką NASA. Zmarła w 1980 roku. [srodtytul]Europa[/srodtytul] 10 maja, kiedy ruszyła niemiecka ofensywa na froncie zachodnim, doszło w Wielkiej Brytanii do przesilenia rządowego. Na konserwatywnego premiera Arthura Neville’a Chamberlaina i jego ministrów spadła fala krytyki za wojenne niepowodzenia. Chamberlain próbował ratować swój gabinet, negocjując poszerzenie zaplecza politycznego o socjalistów i liberałów, jednak wobec ich odmowy i wycofania poparcia przez część torysów, stracił większość w Izbie Gmin i musiał się podać do dymisji. Król Jerzy VI powierzył misję stworzenia nowego rządu Winstonowi Churchillowi, który jako pierwszy lord admiralicji był przeciwnikiem chwiejnej polityki Chamberlaina. Weszli do niego nastawieni zdecydowanie antyniemiecko politycy Partii Konserwatywnej oraz kilku czołowych laburzystów. W inauguracyjnym przemówieniu Churchill uzmysłowił Brytyjczykom skalę zagrożenia kraju: „nie mam (Wam) nic do zaoferowania, tylko krew, trud, łzy i pot”. [srodtytul]Polska[/srodtytul] W grudniu 1939 roku Niemcy w związku z przepełnieniem więzień na Górnym Śląsku i w Zagłębiu Dąbrowskim rozpoczęli prace studyjne nad stworzeniem obozu koncentracyjnego dla Polaków. 27 kwietnia 1940 dowódca SS Heinrich Himmler nakazał utworzyć taki obóz w Oświęcimiu (który znajdował się na ziemiach wcielonych do Rzeszy i nosił już niemiecką nazwę Auschwitz), w dawnych polskich koszarach artylerii. 14 czerwca do Auschwitz trafił pierwszy transport więźniów z Tarnowa – 728 Polaków i Żydów, którzy rozpoczęli przebudowę koszar i wznoszenie nowych bloków. Aby odizolować obóz od świata zewnętrznego, Niemcy wysiedlili z miasta i pobliskich wsi ok. 5 tys. Polaków, a 7 tys. Żydów deportowali do gett. W 1941 roku Auschwitz wyznaczono na jedno z głównych miejsc masowej zagłady Żydów z Polski i całej Europy. W tym celu wzniesiono obóz Auschwitz II w Birkenau (Brzezince). Szacuje się, że w KL Auschwitz-Birkenau zginęło lub zmarło wskutek głodu, chorób, niewolniczej pracy, tortur i eksperymentów pseudomedycznych ponad 1 mln spośród 1,3 mln więźniów. We wrześniu 1940 roku do obozu z misją zebrania informacji i zorganizowania ruchu oporu trafił oficer Związku Walki Zbrojnej rtm. Witold Pilecki (ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem Serafiński). Do 1943 roku, kiedy udało się mu zbiec, zorganizował wśród więźniów tajny Związek Organizacji Wojskowej. Dzięki jego sprawozdaniom (pierwsze powstało już na jesieni 1940 roku) dowództwo ZWZ/AK, a za jego pośrednictwem rząd emigracyjny w Londynie, dowiedziały się o ludobójstwie dokonywanym w KL Auschwitz-Birkenau.
Źródło: Rzeczpospolita

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL