fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Firma

Umowa franczyzy: know-how, marka i tajemnice firmy

Maciej J. Nowak radca prawny
Rzeczpospolita
Umowa franczyzy prowadzi zwykle do rozszerzania przez przedsiębiorców zakresu handlu lub świadczonych usług.

Obok umów nazwanych, takich jak najem, dzierżawa, zlecenie, czy umowa o dzieło, w obrocie gospodarczym występuje sporo umów nienazwanych. Zgodnie z zasadą swobody umów można w nich ustalać wszystko, co nie jest sprzeczne z przepisami lub nie narusza właściwości stosunku prawnego. W praktyce ukształtowały się typy umów dostosowane do potrzeb przedsiębiorców. Jedną z nich jest umowa franczyzy.

Umowa ta prowadzi do rozszerzania przez przedsiębiorców zakresu handlu lub świadczonych usług. Celem jest tworzenie sieci, czyli w różnych miejscach kolejnych punktów prowadzenia działalności przedsiębiorcy. Mogą to być miejsca, w których prowadzi się działalność produkcyjną, dystrybucyjną, usługową czy też mieszaną. Zakres działań zależy od konkretnej sytuacji i woli stron umowy.

Stronami umowy są: franczyzobiorca i franczyzodawca. Ten drugi udziela pierwszemu zezwolenia na korzystanie ze stosowanej przez niego koncepcji prowadzenia działalności. Pozwolenie może się sprowadzać do wykorzystywania przez franczyzobiorcę marki franczyzodawcy. W zamian za to franczyzobiorca zobowiązuje się do uiszczania kontrahentowi określonych w umowie opłat. W ten sposób oba podmioty są zadowolone. Franczyzodawca ma dodatkowy dochód ze swojej działalności, a franczyzobiorca dostaje know-how czy też cenną markę, która ułatwia mu prowadzenie biznesu. Franczyzodawca powinien w umowie ustalić zasady: zezwolenia na korzystanie z marki, prowadzenia wspólnej akcji reklamowej, przekazania tajemnic handlowych czy też know-how. Franczyzobiorca powinien określić reguły uiszczania opłaty, przestrzegania tajemnicy handlowej, zachowania tego samego co u franczyzodawcy poziomu usług czy prowadzenia handlu. Obie strony zobowiązane są do lojalności, zwłaszcza powstrzymywania się od konkurencji wobec siebie.

Strony mogą w każdej chwili rozwiązać umowę. Jej wypowiedzenie powinno nastąpić, gdy:

- któraś ze stron narusza zakaz działalności konkurencyjnej,

- franczyzobiorca opóźnia się z zapłatą,

- strony nie wywiązują się z istotnych postanowień umownych.

Kwestie rozwiązania umowy za wypowiedzeniem i bez wypowiedzenia powinny być określone w umowie. Niewątpliwie można w kontrakcie ustalić kary umowne adekwatne do poniesionej przez stronę szkody w związku z działaniem drugiej. Pomyśleć można też o czasowym zakazie działalności konkurencyjnej dla franczyzobiorcy – również po ustaniu umowy.

Przed podpisaniem umowy franczyzodawca musi sprawdzić, czy jego kontrahent jest wiarygodny i czy jego zamiarem jest dłuższa współpraca, czy też tylko uzyskanie know-how. Z kolei franczyzobiorca powinien się dowiedzieć, czy firma franczyzodawcy uzyskuje sukcesy na rynku i jakie jest prawdopodobieństwo, że powtórzą się one także w systemie franczyzowym. W praktyce mogą powstawać skomplikowane układy franczyzy. W ich ramach dwóch franczyzodawców może tworzyć nowy podmiot – lub tylko wspólną markę – i na tej podstawie tworzyć sieć franczyzową. Przedsiębiorcy muszą zawsze przemyśleć konsekwencje zapisów umowy.

Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA