fbTrack
REKLAMA
REKLAMA

Polak za granicą

Bezpieczna praca za granicą: Francja

Polacy mogą podejmować pracę na takich samych zasadach jak obywatele francuscy. Nie ma tam obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Wyjątkiem są zawody reglamentowane.
Podejmujących we Francji pracę cudzoziemców obowiązuje francuski kodeks pracy oraz inne regulacje (np. w zakresie ubezpieczeń społecznych).
We Francji można przebywać na podstawie paszportu lub dowodu osobistego. Obowiązku meldunkowego nie ma, ale dokument potwierdzający adres zamieszkania (justificatif de domicile) jest potrzebny np. przy podpisywaniu umowy o pracę, zakładaniu konta bankowego, składaniu zeznania podatkowego, rejestracji samochodu itp. Aby go wyrobić, wystarczy posiadać rachunek za prąd lub gaz, lub rachunek za telefon stacjonarny, rozliczenie podatkowe, rachunek za czynsz lub polisę ubezpieczenia mieszkania.
Każdy Polak mieszkający we Francji ma prawo zarejestrować się w tamtejszym urzędzie pracy (Pôle emploi) i z jego pomocą poszukiwać zatrudnienia.
Uwaga generalna
Wyjeżdżając do pracy we Francji, trzeba znać język francuski w stopniu co najmniej komunikatywnym. Kontakt w języku angielskim może być tam trudny.

Gdzie szukać pracy

Najwięcej ofert pracy we Francji zamieszczanych jest w internetowych serwisach.
Warto jest odwiedzić takie portale jak:
www.travail.gouv.fr, www.cadremploi.fr, www.apec.fr, www.keljob.com, www.cadremploi.fr, www.action-emploi.net, www.travail-emploi.com,http://emploi.france5.fr, www.creyfs.fr, www.expectra.fr czy www.planetanim.com.
Pracę we Francji można także znaleźć za pośrednictwem francuskich publicznych służb zatrudnienia, czyli Pole Emploi: www.pole-emploi.fr.
Ogłoszenia o pracę publikowane są także w prasie. Posiadają je dzienniki ogólnokrajowe jak:
„Le Monde" (www.lemonde.fr), „Le Figaro" (www.lefigaro.fr)
oraz dzienniki regionalne, np:
„La voix du Nord", „Ouest-France", „Les dernieres Nouvelles d'Alsace", „L'Est Republicain", „Le Progres de Lyon", „Le Dauphine libere i Midi Libr" – tygodniki: „L'Express", „Le Point", „L'Expansion", „Le Nouvel Economist" i „Usine Nouvelle".
Pracy można szukać we Francji na własną rękę – szczególnie proste wydaje się jej znalezienie w aglomeracji paryskiej, która ma ogromne zapotrzebowanie na pracowników najróżniejszych branż (głównie w usługach) przez okrągły rok.
Warto jednak rozważyć też opcję skorzystania z oferty licencjonowanych agencji i biur pośrednictwa pracy. Daje to gwarancję znalezienia legalnego zajęcia. Praca na czarno często kończy się we Francji brakiem wypłaty (lub wielu wypłat), gdy trafi się nieuczciwy lub zadłużony pracodawca.

Praca sezonowa

Umowa o pracę pracownika sezonowego jest zawierana na piśmie i nie może być zawarta na okres dłuższy niż 9 miesięcy. Mimo że we Francji obowiązuje 35-godzinny czas pracy, to w przypadku pracownika sezonowego może on zostać przedłużony do 44 godz. tygodniowo, jednak nie może przekroczyć dziennie 10 godzin.
Pracownicy są opłacani za czas pracy, a nie za pracę na akord. Wynagrodzenie pieniężne za nadgodziny może być zastąpione dodatkowymi godzinami odpoczynku. Pracodawca nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom sezonowym zakwaterowania.
Pracownik sezonowy ma prawo do:
- wynagrodzenia podobnego i składającego się z takich samych składników, jak wynagrodzenie pracownika wykonującego podobną pracę, ale zatrudnionego na czas nieokreślony
- badania lekarskiego lub sanitarno-epidemiologicznego
- odzieży roboczej
- 1 dnia wolnego od pracy na tydzień
- minimum 11 godzin odpoczynku między dwoma dniami pracy
- maksimum 90 godzin nadliczbowych na trymestr (płatnych dodatkowo: 25 proc. za pierwsze 8 godz. pracy, 50 proc. za następne godziny)
- płatnego urlopu w wysokości 10 proc. otrzymywanego wynagrodzenia brutto
Czas pracy obowiązuje 35-godzinny tydzień pracy (151,67godzin rocznie).
Ograniczenie to nie dotyczy niektórych grup pracowników, m.in. przedstawicieli handlowych, kierowników czy służby domowej.
Za pracę powyżej tygodniowego limitu pracownik musi dostać dodatek za godziny nadliczbowe. Wszystkie godziny przepracowane w ramach i powyżej 35-godzinnego tygodnia pracy muszą być wynagradzane.
Stawka dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych jest ustalana układem zbiorowym dla danego sektora. Nie może ona być ona jednak niższa niż 10 proc. stawki bazowej. Maksymalny czas nie może przekraczać 10 godzin dziennie lub 48 godzin w tygodniu (w wyjątkowych, uzasadnionych przypadkach 60 godz./tydzień) lub też 44 godzin tygodniowo średnio w okresie 12 następujących po sobie miesięcy.
Ponadto pracownik powinien mieć prawo do min. 20-minutowej przerwy średnio co 6 godzin.
Każdy pracownik ma prawo do 11-godzinnej nieprzerwanej przerwy pomiędzy pracą.
Praca nocna wykonywana pomiędzy godz. 21 a 6 rano nie może przekraczać 8 godz./dzień i 40 godzin/tydzień (lub 44 w przypadku umów zbiorowych).

Urlop wypoczynkowy

Każdemu pracownikowi, który przepracował przynajmniej 10 dni w jednym przedsiębiorstwie, należy się już urlop wypoczynkowy. Podstawą do jego wyliczenia jest liczba przysługujących pracownikowi dni urlopu w okresie od 1 czerwca do 31 maja następnego roku.
Dla pracowników branży budowlanej i dla innych zawodów objętych układami zbiorowymi, należącymi do kasy urlopów płatnych, rok urlopowy rozpoczyna się 1 kwietnia, a kończy 31 marca następnego roku. Każdemu pracownikowi we Francji należy się 2,5 dnia płatnego urlopu za każdy przepracowany miesiąc, zatem 30 dni roboczych (5 tygodni) w roku urlopowym. Jeżeli w okresie urlopu wypada dzień świąteczny, długość urlopu przedłuża się o 1 dzień. 24 dni robocze urlopu mogą być wykorzystane nieprzerwanie (oprócz sytuacji wyjątkowych).
Pozostałe dni urlopu powinny być wzięte w innym okresie.
Każdy pracownik musi wykorzystać nieprzerwanie przynajmniej 12 dni urlopowych pomiędzy 1 maja a 31 października.
Wszystkie dni urlopowe muszą być wykorzystane najpóźniej do 30 kwietnia następnego roku. Jeżeli pracownik nie wykorzystał urlopu, a rozwiązano z nim umowę o pracę, pracodawca zobowiązany jest wypłacić mu ekwiwalent pieniężny.

Urlop macierzyński

Każda matka ma prawo do co najmniej 16-tygodniowego płatnego urlopu macierzyńskiego. Do sześciu tygodni można wykorzystać przed urodzeniem dziecka (repos prenatal), a pozostałą część po jego urodzeniu (repos postnatal). Można skrócić okres urlopu macierzyńskiego, jednak osiem tygodni – z których sześć wypada po urodzeniu dziecka – jest obowiązkowe.
Po urodzeniu trzeciego dziecka matce przysługuje dłuższy urlop: 8 tygodni przed urodzeniem i 18 tygodni po urodzeniu dziecka. Podczas urlopu macierzyńskiego pracownica otrzymuje świadczenia z ubezpieczenia społecznego.

Urlop rodzicielski dla ojca

Każdy ojciec nowo narodzonego dziecka ma prawo do 11 dni urlopu (18 dni w przypadku urodzenia bliźniąt lub większej liczby dzieci). Urlop ten musi być wykorzystany w okresie do czterech miesięcy po przyjściu na świat dziecka. Przed urlopem należy poinformować pracodawcę miesiąc wcześniej o zamiarze skorzystania z niego. Urlop ten można połączyć także z przysługującymi pracownikowi trzema wolnymi dniami z okazji urodzenia dziecka.

Zasiłek chorobowy

Zasiłek z tytułu choroby przysługuje już od 4. dnia zwolnienia chorobowego i jest wypłacany co 14 dni. Zasiłek wynosi 50 proc. średniego wynagrodzenia dziennego (maksymalnie 48,43 euro dziennie). Jest on obliczany na podstawie średniej zarobków z 3 miesięcy poprzedzających zwolnienie lekarskie (3 ostatnie wypłaty podzielone przez 90).
Od 31. dnia zwolnienia chorobowego ubezpieczony mający na utrzymaniu co najmniej 3 dzieci ma prawo do zasiłku chorobowego w wysokości 66,66 proc. dziennego wynagrodzenia (maksymalnie 64,57 euro dziennie).

Wynagrodzenie

Minimalna płaca to tzw. SMIC (Salaire minimum interprofessionnel de croissance). Od 1 stycznia 2013 r. płaca minimalna wynosi 1430,22 euro brutto miesięcznie, czyli 9,43 euro brutto na godzinę.
Po potrąceniu składek jest to około 1120 euro miesięcznie i odpowiednio około 7,39 euro na godzinę. Od tego wynagrodzenia odprowadza się składki na ubezpieczenie w wysokości ok. 23 proc.
1 stycznia każdego roku stawka płacy minimalnej ulega rewaloryzacji. Wynagrodzenie za pracę jest opodatkowane w wysokości ok. 22 proc.
We Francji obowiązek odprowadzania podatku w pełni spoczywa na pracowniku.
Zaliczki na poczet podatku dochodowego nie są potrącane z pensji, jak to ma miejsce w Polsce. Prawo do odprawy nabywa się po pierwszym roku pracy w jednym przedsiębiorstwie. Wysokość odprawy zależy od stażu pracy i wysokości zarobków brutto.
Odprawa obliczana jest ze średniej z 12 wypłat poprzedzających wypowiedzenie pracy. Wynosi 1/5 średniego miesięcznego wynagrodzenia brutto (pensja, premie i inne dodatki, z wyjątkiem zwrotów kosztów przejazdu i diet za wyżywienie) za każdy rok pracy.

Mieszkanie

Koszt wynajęcia mieszkania zależy od miejscowości i okresu, na jaki będzie wynajmowane mieszkanie. W Paryżu i innych większych miastach będzie on na ogół wyższy. Znalezienie mieszkania możliwe jest poprzez ogłoszenia zamieszczane w gazetach. Osoby niemówiące po francusku będą mieć spore trudności z wynajęciem mieszkania.
Właściciele mieszkań są dość nieufni w stosunku do cudzoziemców. Przed zawarciem umowy najmu często żądają okazania wypłacalności (należy dysponować kwotą równą wysokości 3 czynszów) i wpłacić kaucję, która z reguły wynosi równowartość 2 czynszów. Miesięczny czynsz wynajmu mieszkania wynosi ok. 15 euro/mkw. w Paryżu i ok. 7 euro/mkw. poza stolicą.
Biura pośrednictwa nieruchomościami są bardzo zbiurokratyzowane, a naliczana tam marża może być równa miesięcznej opłacie za wynajęcie.

Usługi medyczne

Polacy przebywający we Francji czasowo mają dostęp do świadczeń medycznych na podstawie Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego. W ramach tej karty przysługują im świadczenia medyczne w zakresie niezbędnym z medycznego punktu widzenia.
Jeżeli celem wyjazdu do innego państwa jest podjęcie leczenia, nie można korzystać z EKUZ. Lekarz udzielający pomocy ustala, czy dane świadczenie jest niezbędne w konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę jego charakter oraz przewidywany okres pobytu ubezpieczonego w danym państwie członkowskim.
Płace netto (miesięcznie) w najbardziej poszukiwanych zawodach:
- Pracownik wykwalifikowany w budownictwie – 1800 euro
- Tynkarz gładziowy – 1750 euro
- Pracownik niewykwalifikowany w budownictwie – 1300 euro
- Malarz pokojowy wykwalifikowany – 1700 euro
- Kierowca (transport publiczny i pojazdy specjalistyczne) – 1500 euro
- Sprzedawca/kasjer w sklepie spożywczym – 1150 euro
- Kelner – 1400 euro + ewentualne napiwki
- Recepcjonista hotelowy – 1500 euro
- Elektryk wykwalifikowany – od 1800 euro (Uwaga: przepisy dotyczące norm elektryczności są bardzo liczne!)
- Hydraulik – 1300–1800 euro, w zależności od sposobu zatrudnienia (na etat czy na własny rozrachunek) oraz od kwalifikacji. Dobry specjalista może zarobić powyżej 2000 euro
- Magazynier – od 1500 euro
- Sprzątaczka – 1300 euro, w zależności od sposobu zatrudnienia (dla firmy czy dla osób prywatnych)
- Opiekun osoby chorej – od 1200 euro
Powyższe dane są orientacyjne: wysokość uposażenia zależy od wielkości zatrudniającej firmy (a nawet jej renomy), kwalifikacji i doświadczenia pracownika.
Źródło: Rzeczpospolita
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
NAJNOWSZE Z RP.PL
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA: automatycznie wyświetlimy artykuł za 15 sekund.
REKLAMA
REKLAMA