Chac-Mool to charakterystyczna forma rzeźby mezoamerykańskiej przedstawiająca półleżącą, półsiedzącą postać, której ręce złożone są na brzuchu, a głowa zwrócona jest w innym kierunku niż ciało.
Rzeźby mogą przedstawiać zabitych wojowników niosących ofiary bogom.
Oryginalna nazwa tych rzeźb nie jest znana, nazwa „Chac-Mool” została im nadana przez Augustusa Le Plongeona w 1875 r. gdy on i jego żona odkopali taki posąg w Świątyni Orłów i Jaguarów w Chichén Itzá.
Le Plongeon przetłumaczył „Chac-Mool” z języka Majów na Jukatanie jako „łapa szybka jak grzmot”.
Rzeźby Chac-Mool odkrywano w całej Mezoameryce, od Michoacán w Meksyku po Salwador. Najwcześniejsze znane przykłady tych rzeźb pochodzą z okresu Klasycznego Terminalu w historii Mezoameryki, który trwał między 650 lub 700 a 1000 rokiem naszej ery.
Podczas prac budowlanych w Pátzcuaro archeolodzy odnaleźli posąg wyrzeźbiony w bazalcie.
Ma 90 centymetrów długości i 80 centymetrów wysokości. Wstępne badania wskazują, że posąg powstał w późnym okresie postklasycznym (1350–1521 r.).
Według badaczy, rzeźby, z charakterystycznie złożonymi na brzuchu dłońmi tworzącymi poziomą płaszczyznę, służyły w czasach przedhiszpańskich jako stoły rytualne, których używano podczas ceremonii składania ofiar i darów.
W związku z odkryciem Ministerstwo Kultury Meksyku, za pośrednictwem Centrum INAH Michoacán, podjęło projekt mający na celu rozszerzenie badań w bezpośrednim sąsiedztwie znalezionego posągu w celu zidentyfikowania innych ewentualnych pozostałości archeologicznych.
