Natomiast zgodnie z przepisem art. 833 § 2[1] w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r., przepisy art. 87 i art. 87[1] kodeksu pracy stosuje się odpowiednio do wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem jest zapewnienie utrzymania albo stanowiących jedyne źródło dochodu dłużnika będącego osobą fizyczną.
Czytaj także: Zleceniobiorcy płacą podatek od noclegu opłaconego przez firmę
1. Jak należy rozumieć „zapewnienie utrzymania"?
Z uzasadnienia projektu ustawy, która wprowadziła omawianą nowelizację k.p.c. wynika, iż celem ustawodawcy było wyeliminowanie wątpliwości interpretacyjnych mogących powstawać na gruncie dotychczasowego art. 833 § 2 k.p.c., w zakresie ustalenia czy wynagrodzenie otrzymywane przez dłużnika zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej można uznać za świadczenie powtarzające się, "którego celem jest zapewnienie utrzymania". Pojęcie to należy rozumieć zatem tak samo, jak na gruncie dotychczas obowiązujących przepisów, z tym zastrzeżeniem, że w sposób wyraźny regulacja ta obejmuje również zleceniobiorców. W zakresie samego pojęcia „zapewnienia utrzymania" przytoczyć należy wyrażone w orzecznictwie stanowisko, iż pojęciu temu należy nadawać szerokie znaczenie, a zaliczenie danego świadczenia do wymienionej grupy świadczeń zależy wyłącznie od ustalenia, czy świadczenie to ma charakter periodyczny (powtarzający się) oraz czy spełnia cel wyżej wskazany. Świadczeniami powtarzającymi się są świadczenia wypłacane dłużnikowi okresowo w powtarzających się odstępach czasu.
2. Jak ustalać kwotę wolną w razie łączenia etatu ze zleceniem?
