Rz: Sytuacja polityczna na Cyprze wydaje się dość skomplikowana, zwłaszcza że wyspa przeżywa dziś problemy finansowe. Jak wygląda podział polityczny?

Przemysław Osiewicz:

Traktat akcesyjny de iure uznaje, że cała wyspa to Republika Cypryjska. De facto mamy jednak do czynienia z podziałem na Republikę Cypryjską i nieuznawane państwo, czyli Turecką Republikę Północnego Cypru. Funkcjonuje formuła, która zawiesiła stosowanie prawa wspólnotowego na północy wyspy, co przekłada się na wiele kwestii praktycznych, np. korzystanie z funduszy unijnych czy relacje między greckimi i tureckimi Cypryjczykami.

A jakie ma to konkretnie znaczenie dla Cypryjczyków?

Trudno byłoby obwiniać tureckich Cypryjczyków o to, co się dzieje na południu. Na wyspie funkcjonują dwie oddzielne gospodarki, które są ze sobą połączone tylko w znikomym stopniu. Dwa podmioty, które prowadzą zupełnie niezależną politykę, dysponują różnymi walutami – na południu funkcjonuje euro, a na północy turecka lira. Północ nie ma takich problemów finansowych jak należące do UE południe.

Czyli nie ma się co dziwić, że Południe pieniędzy szuka w Unii? Znajdzie je?

Może się zdarzyć, że chcąc nie chcąc, Unia Europejska wepchnie jednak Cypr w ręce Rosji.

Ma pan na myśli hipotetyczną pożyczkę w zamian za dostęp do cypryjskiego gazu? Czy to nie będzie złamanie polityki solidarności?

10 miliardów euro z punktu widzenia Unii Europejskiej to nie są duże pieniądze. Setki miliardów wpompowano choćby w Grecję, więc cena za stabilizację na Cyprze nie jest wygórowana. Polityka prowadzona przez Brukselę jest bardzo krótkowzroczna. To trochę niepoważne, że rzecz rozbija się o takie kwoty.

Co zatem chce osiągnąć Wspólnota?

Unia Europejska próbuje upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Chce ustabilizować sytuację na Cyprze, a jednocześnie zmusić cypryjski rząd do zmiany bardzo korzystnej polityki bankowej, którą ten do tej pory prowadził.