Czasami w szoku zdarzają się oddalenia z miejsca wypadku, silne przeżycie może zrodzić poczucie utraty sensu życia. Szczególną sytuacją jest, gdy wśród uczestników dramatu są dzieci. Trzeba im znaleźć miejsce, skąd nie będą musiały oglądać rzeczy makabrycznych. Najczęściej z bliskimi ofiar psychologowie spotykają się nieco później – w szpitalach, gdzie ktoś walczy o życie, gdy trzeba się zderzyć z przykrymi procedurami, np. z koniecznością identyfikacji zwłok, w domach, w których nagle kogoś zabrakło.

[b]Jak w Złocieńcu, wobec bliskich ofiar katastrofy pod Berlinem.[/b]

Tak. W przypadkach katastrof nasza interwencja polega i na tym, by ustalić tych, którzy szczególnie potrzebują pomocy, bo ktoś np. mógł stracić w wypadku wszystkich bliskich i jest samotny. Ale nie wszyscy jej potrzebują. Wielu uruchamia naturalne zasoby wsparcia w postaci bliskich, instytucji, do których mają zaufanie.

[b]Katastrofą świat żyje tydzień, dwa. A w domach ofiar koszmar trwa. [/b]

W dalszym etapie opieka psychologiczna koncentruje się na pomocy w odnalezieniu się w nowej sytuacji. Terapia jest zindywidualizowana. Czasem trzeba pomóc komuś uporać się z lękami komunikacyjnymi, czasem w grę wchodzą obawy socjalne, bywa, że sprawy bardzo osobiste. Ludziom w takich sytuacjach łatwiej powiedzieć o nich psychologowi niż bliskim.

[i]rozmawiał Piotr Kobalczyk[/i]