Taka jest teza postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 171/13), który rozpatrywał skargi R.C. na pisma Komendanta Miejskiego Policji odmawiających zgody na kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia.
Policjant złożył do Komendanta raport o wyrażenie zgody na kontynuowanie dodatkowej pracy w K.M.O.S. w „E.". Naczelnik Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego poinformował funkcjonariusza, iż jego wniosek spotkał się z decyzją odmowną, a decyzja umotywowana była interesem służby, w szczególności dbaniem o „niezakłócone wykonywanie obowiązków służbowych".
Funkcjonariusz złożył skargę na decyzję administracyjną, ale Komendant nie nadał jej dalszego biegu. Wskazał, że zagadnienie zgody przełożonego na dodatkowe zarobkowanie przez policjantów poza służbą uregulowane zostało w art. 62 ustawy o Policji, i sprawy te należą do kwestii objętych podległością służbową. Nie są, więc rozstrzygane decyzjami administracyjnymi i nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
R.C. wystąpił do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego o wymierzenie Komendantowi grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi na decyzję. Komendant wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymują swoją wcześniejszą interpretację.
Opinię Komendanta podzielił sąd. W uzasadnieniu odrzucającym skargę wyjaśnił, iż co prawda stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny, ale nie oznacza to, że wszystkie kwestie z nim związane podlegają kognicji sądów administracyjnych.
