Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza trzy rodzaje opłat, które są pobierane w tzw. miejscowościach turystycznych.
Pierwsza (miejscowa), w wysokości 2,17 zł od osoby za dzień pobytu, jest pobierana w miejscowościach mających korzystne właściwości klimatyczne czy walory krajobrazowe. Druga, nazwana również miejscową, jest pobierana w miejscowościach położonych w strefach ochronnych uzdrowisk. Jej wysokość ustalono na 3,08 zł od osoby dziennie.
Najwięcej, bo aż 4,26 zł od osoby za dzień pobytu, wynosi trzecia opłata – uzdrowiskowa.
Podane wyżej stawki są oczywiście maksymalnymi, jakie gmina może pobierać w 2013 r. O tym, w jakiej wysokości opłatę turysta uiści, decyduje uchwała rady gminy. Oczywiście wysokość wskazanych przez radnych stawek nie może przekraczać ustawowego maksimum.
Przykładowo, zgodnie z uchwałą rady gminy Mielno (z 8 listopada 2012 r.) opłata miejscowa pobierana od osób fizycznych przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach: Mielno, Mielenko, Unieście, Sarbinowo, Gąski, Łazy, Chłopy oraz Niegoszcz, wynosi 2,10 zł. Połowę tej stawki zapłacą dzieci i ucząca się (studiująca) młodzież, a także emeryci i renciści.
Uchwały gminnych rad wskazują również inkasentów opłaty. Zaznaczyć tu trzeba, że pobór jest odpłatny, a inkasent otrzymuje wynagrodzenie, które z reguły wynosi 10 proc. pobranych opłat.
Tej wysokości wynagrodzenie za inkaso przewiduje m.in. uchwała rady miejskiej Władysławowa (z 26 października 2011 r.). Wskazuje ona ponadto, że inkasentami są m.in. kierownicy pensjonatów, domów wypoczynkowych czy wczasowych, a w kwaterach prywatnych – właściciele nieruchomości.
Poboru opłaty miejscowej dokonuje się na podstawie księgi meldunkowej. Jak podkreśla natomiast Regionalna Izba Obrachunkowa we Wrocławiu, uchwała rady nie może nakładać na inkasentów tej opłaty obowiązku prowadzenia specjalnej ewidencji pobranych kwot (sygn. 20/2013).
