To nie zna­czy, że od­by­wa­ją­ca się w so­bo­tę i nie­dzie­lę dru­ga tu­ra wy­bo­rów pre­zy­denc­kich jest bez zna­cze­nia. Do­wie­my się, w ja­kim stop­niu miesz­kań­cy naj­waż­niej­sze­go pań­stwa arab­skie­go nie go­dzą się na to, by trud wło­żo­ny po­nad rok te­mu w oba­le­nie Ho­snie­go Mu­ba­ra­ka po­szedł na mar­ne. Dowiemy się, ilu z nich dopuszcza myśl, że prezydentem może zostać przedstawiciel dawnego reżimu. Z re­wo­lu­cyj­nych wyobrażeń o spra­wie­dli­wo­ści i szan­sie roz­wo­ju dla wszyst­kich oraz o zna­czą­cym miej­scu w spo­łe­czeń­stwie dla fa­ce­bo­oko­wej mło­dzie­ży zo­sta­ło nie­wie­le.  Ale ile zostało ze sprzeciwu wobec reżimu Mubaraka?