W fir­mach, gdzie pra­cu­je od dzie­się­ciu osób, prze­cięt­na pła­ca w mar­cu wy­nio­sła 3,77 tys. zł. Choć to no­mi­nal­nie o 3,8 proc. wię­cej niż rok te­mu, re­al­nie ozna­cza to spa­dek o 0,1 pkt proc.

Ta­kie da­ne po­dał GUS. Eko­no­mi­ści spo­dzie­wa­li się zwol­nie­nia dy­na­mi­ki płac w związ­ku z prze­su­nię­cia­mi wy­pła­ty pre­mii w pierw­szych mie­sią­cach ro­ku. Jed­nak ich zda­niem dla kon­sump­cji in­dy­wi­du­al­nej waż­ne jest to, że co­raz niż­szy jest wzrost fun­du­szów płac. No­mi­nal­nie jest wyż­szy o 4,3 proc. niż rok te­mu, a re­al­nie o 0,4 proc.

– Ni­ski po­pyt na pra­cę, wy­so­kie bez­ro­bo­cie i wyż­sze kosz­ty po­za­pła­co­we ha­mu­ją pod­wyż­ki, ale spo­dzie­wam się też ro­sną­cych rosz­czeń pła­co­wych w du­żych fir­mach – tłu­ma­czy Adam Czer­niak, eko­no­mi­sta Kre­dyt Ban­ku. Prze­wi­du­je, że pła­ce bę­dą ro­sły w ko­lej­nych mie­sią­cach w 4,5-proc. tem­pie. Agniesz­ka De­ce­wicz, ana­li­tyk BZ WBK, pro­gno­zu­je, że ich wzrost nie bę­dzie od­bie­gał od tem­pa wzro­stu cen.

Da­ne po­ka­zu­ją sta­gna­cję za­trud­nie­nia. Jest ono wyż­sze o 0,5 proc. w sto­sun­ku do sy­tu­acji sprzed ro­ku, ale o 0,1 proc. niż­sze niż mie­siąc te­mu (ok. 4 tys. osób). Więk­szość ana­li­ty­ków uwa­ża, że sła­be da­ne o wy­na­gro­dze­niach i sta­gna­cja w za­trud­nie­niu po­win­ny być ar­gu­men­tem dla RPP, by nie zmie­niać stóp pro­cen­to­wych. Przy­zna­ją, że klu­czo­we bę­dą da­ne o pro­duk­cji prze­my­sło­wej i sprze­da­ży de­ta­licz­nej.

– Część człon­ków RPP uwa­ża, że do­pie­ro wy­raź­ne spo­wol­nie­nie go­spo­dar­ki mo­że być ar­gu­men­tem prze­ciw­ko pod­nie­sie­niu stóp – mó­wi Igna­cy Mo­raw­ski, eko­no­mi­sta Pol­skie­go Ban­ku Przed­się­bior­czo­ści.

Ekonomiści uważają, że w kolejnych miesiącach płace będą rosły w 4 – 5 proc. tempie.

- Czynnikami hamującymi wzrost wynagrodzeń będzie utrzymujący się niski popyt na pracę – tłumaczy Adam Czerniak, ekonomista Kredyt Banku, który prognozuje 4,5 proc. wzrost płac w najbliższych miesiącach. Jego zdaniem hamująco na podwyżki działać będą podwyższone koszty pracy (czyli podniesiona od lutego składka rentowa), ale równocześnie firmy coraz bardziej zmagać się będą  z rosnącymi  roszczeniami płacowymi związków zawodowych w dużych firmach, w szczególności z większościowym udziałem Skarbu Państwa.

Dane GUS pokazują również stagnację zatrudnienia. Jest ono wyższe o pół procenta w stosunku do sytuacji sprzed roku, ale o 0,1 proc. niższe niż miesiąc temu – o ok. 4 tysiące. To kolejny spadek liczby zatrudnionych. (8,1 tys. osób w lutym) .

Ekonomiści zwracają uwagę na dwa zjawiska. Na co miesięczne spadki zatrudnienia trwające od połowy zeszłego roku oraz na to, że w marcu po raz pierwszy od roku przestała się zmniejszać dynamika zatrudnienia w skali roku.

Większość analityków uważa, że słabe dane o wynagrodzeniach i stagnacja w zatrudnieniu powinna być argumentem dla rady Polityki Pieniężnej, by nie zmieniać stóp procentowych. Jednak Ignacy Morawski, główny ekonomista Polskiego Banku Przedsiębiorczości zastanawia się:

- Jednak wielu członków Rady Polityki Pieniężnej uważa, że nie jedynie spowolnienie, ale dopiero wyraźne spowolnienie gospodarki mogłoby stanowić argument przeciwko podniesieniu kosztu pieniądza. Obawiają się, że brak reakcji na wysoką inflację utrzymującą się przez wiele miesięcy nadszarpnąłby autorytet banku centralnego. Dlatego tylko bardzo słabe jutrzejsze dane o produkcji przemysłowej mogą ograniczyć wpływy „jastrzębi" w RPP – wyjaśnia. Jego zdaniem istnieje 50 proc. ryzyko podniesienia stóp procentowych w maju.