Osoba, która podlega ubezpieczeniu chorobowemu obowiązkowo, nabywa prawo do zasiłku po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, natomiast w przypadku ubezpieczenia dobrowolnego – prawo do zasiłku nabywane jest po upływie 90 dni. Pracownik, osoba wykonująca pracę nakładczą lub służbę zastępczą w przypadku niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego (lub łącznie 14 dni w przypadku osób, które ukończyły 50 lat) ma prawo do wynagrodzenia na podstawie art. 92 Kodeksu pracy, które pracodawca wypłaca z własnych środków. Od 34. (lub 15.) dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym pracownik otrzymuje zasiłek chorobowy finansowany ze środków Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Jak długo można pobierać zasiłek chorobowy?
Według art. 8 ust. 1 Ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 tej ustawy, jednak nie dłużej niż przez 182 dni. Jeśli niezdolność do pracy powstała przez gruźlicę lub wystąpiła w trakcie ciąży, to okres ten zostaje wydłużony do nie więcej niż 270 dni.
Czytaj więcej
W 2025 roku wzrósł zasiłek chorobowy. Ma to związek ze wzrostem najniższej krajowej, który nastąpił w styczniu. Pracownicy przebywający na L4 mogą...
Jeśli niezdolność do pracy lub niemożność jej wykonywania z przyczyn określonych w ustawie przypada po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, to zasiłek wypłacany jest nie dłużej niż przez 91 dni – nie dotyczy to jednak niezdolności do pracy spowodowanej gruźlicą, w trakcie ciąży oraz z powodu poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.
Okres zasiłkowy. Co się do niego wlicza?
Jak możemy przeczytać na stronie ZUS-u, do jednego okresu zasiłkowego, który może trwać 182 lub 270 dni, wlicza się – niezależnie od przyczyny niezdolności do pracy – okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy oraz okresy poprzedniej niezdolności do pracy, jeżeli przerwa w niezdolności nie przekroczyła 60 dni.
Czytaj więcej
Okresowa emerytura kapitałowa przysługuje kobietom przechodzącym na emeryturę po osiągnięciu wieku emerytalnego (60 lat). Przyznawana jest tylko os...
Do okresu zasiłkowego nie jest wliczany okres niezdolności do pracy, który przypadł przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeśli po przerwie niezdolność wystąpiła w trakcie ciąży.
Koniec okresu zasiłkowego. Jakie świadczenie dla pracownika niezdolnego do pracy?
Pracownik, którego okres zasiłkowy przekroczył czas wyznaczony we wspomnianej ustawie, a który nadal nie jest zdolny do wykonywania swoich obowiązków, może otrzymać świadczenie rehabilitacyjne.
Jak stanowi art. 18 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przypada temu ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nadal nie jest zdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie to przysługuje przez okres, który jest niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy. O wspomnianych okolicznościach orzeka lekarz orzecznik ZUS.
Czytaj więcej
Od nowego roku można składać wnioski o rentę wdowią. Zainteresowanie nowym świadczeniem jest ogromne. Do ZUS wpłynęło już pół miliona wniosków. W w...
Ustawa wskazuje, że świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie, która jest uprawniona do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, który został udzielony na podstawie odrębnych przepisów.
Ile wynosi świadczenie rehabilitacyjne?
Świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90 proc. podstawy wymiary zasiłku chorobowego przez pierwsze trzy miesiące, następnie 75 proc. tej podstawy za pozostały okres. Jeśli jednak niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży, to świadczenie wynosi 100 proc. tej podstawy.
