Macron to dla Francuzów Neron. Ale rząd nie upadł

– Pragnę, aby ta ustawa przeszła przez cały cykl demokratyczny – zapewnił Macron.

Jednak Francja w każdym przypadku wyjdzie z tego procesu bardzo poturbowana. Kraj jest targany manifestacjami, nie działa wiele sektorów gospodarki, od rafinerii po koleje. Nie tylko 3/4 Francuzów nie chce reformy emerytalnej, ale 68 proc. opowiada się za obaleniem rządu Borne. Domaga się tego nawet 51 proc. wyborców Macrona w ostatnich wyborach prezydenckich, ale także 53 proc. zwolenników Republikanów, a więc ugrupowań popierających zmianę zasad zakończenia pracy. Reformy nie chce 73 proc. robotników i 79 proc. pracowników najemnych. Jednym słowem doszło do daleko idącej separacji klasy politycznej od narodu.

Koniec z umiarem

– Macron to Neron – mówi obrazowo niezależny deputowany Bertrand Pancher, porównując prezydenta do cesarza z lat 54–68, który został obalony po podpaleniu Rzymu i oskarżeniu o to chrześcijan.

Tak niezwykła polaryzacja to w ogromnym stopniu efekt strategii, jaką Emmanuel Macron przyjął od zdobycia Pałacu Elizejskiego w maju 2017 r. Choć karierę polityczną zawdzięcza socjalistycznemu prezydentowi Francois Hollande’owi, już w kampanii wyborczej nie chciał, aby przypisywać go ani do lewicy, ani do prawicy. Twierdził, że z obu tych rodzin politycznych wyciągnął co najlepsze. Jednocześnie grał na konfrontację z Le Pen przekonany, że zawsze z nią wygra. Tak się stało w 2017 r., gdy w drugiej turze wyborów zmiażdżył liderkę skrajnej prawicy stosunkiem głosów 66,1 proc. do 33,9 proc. i pięć lat później, kiedy jego przewaga była już znacznie niższa (58,5 do 41,4 proc.). Jednak w tym procesie zostały zmarginalizowane partie umiarkowanej lewicy (Partia Socjalistyczna) i prawicy (Republikanie), a wielu Francuzów głosowało na Macrona, tylko aby powstrzymać skrajną prawicę. Dziś to się mści podwójnie: nie tylko wyborcy nie aprobują reform forsowanych przez prezydenta, ale wszelka forma opozycji wobec niego przybiera skrajną postać.