Są też wydatki, których nie trzeba dokumentować fakturami czy rachunkami. Dotyczy to m.in. kosztów używania samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, na potrzeby związane z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Ustawa o PIT umożliwia zmniejszenie dochodu z tego tytułu o kwotę nie wyższą niż 2280 zł. Trzeba jednak mieć dokumenty potwierdzające, że samochód rzeczywiście był wykorzystywany do przejazdów na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.
W ramach tej ulgi możliwe jest także odliczanie wydatków na leki. Odliczyć można jednak tylko kwotę, która w danym miesiącu przekracza 100 zł. Ponadto niezbędny jest dokument od lekarza specjalisty, że dana osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki stale lub czasowo.
Wydatki na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych mogą odliczyć również podatnicy, na których utrzymaniu są następujące osoby niepełnosprawne: małżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice małżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe, jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób nie przekroczyły kwoty 9120 zł.
