MC:

Byłem przekonany, że rzeka dzieciństwa to był San albo Wisłok.

BL:

Nie, ja jestem z Kresów. To była Łomnica.

MC:

Myślałem że pan jest z Rzeszowszczyzny, przez którą przepływają San i Wisłok. To pewnie przez pana współpracę z Tadeuszem Nalepą. Jeszcze niedawno wydawało mi się, że pan tam wciąż mieszka.

BL:

Ja się tam znalazłem przypadkowo. Na trzecim roku filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim wziąłem urlop dziekański i wyjechałem z Niepołomic. Jako tak zwany młody poeta wędrowałem przez sześć lat, żyjąc ze spotkań autorskich, honorariów, stypendiów. To było życie często głodne i chłodne. W okresie wrocławskim zostałem członkiem Związku Literatów Polskich. Wówczas legitymacja ZLP to było tak, jak dzisiaj doktorat.

MC:

Raczej profesura, dzisiaj bezrobotny z doktoratem z nauk humanistycznych to wcale częsty obrazek.

BL:

To niech będzie habilitacja. A dlaczego o tym mówię? Kiedy zostawiłem studia, mieszkałem trochę w Zielonej Górze, trochę w Opolu, dwa lata we Wrocławiu, a w końcu wróciłem do Krakowa, w którym jeszcze w czasie studiów rozpoczęła się moja literacka przygoda. Najpierw jako członka Koła Młodych przy ZLP, do którego dostałem się po zawaleniu pierwszego semestru na fizyce w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Bo tam dostałem się, uciekając przed wojskiem. Ale, mieszkając w akademiku, zacząłem pisać wiersze. A gdy oblałem trzy egzaminy, znów groziło mi wcielenie do armii. Najpierw jednak miałem stanąć przed komisją Wydziału Fizyki, czyli przed dziekanem, przewodniczącym komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, czynnikiem społecznym. Wówczas pobiegłem z moimi wierszami do Związku Literatów. Przeczytał je Adam Włodek, mąż Wisławy Szymborskiej, i przyjęto mnie do Koła Młodych.

Cały wywiad w Plusie Minusie

Tu w sobotę można kupić elektroniczne wydanie „Rzeczpospolitej" z Plusem Minusem

Można też zaprenumerować weekendowe wydanie „Rzeczpospolitej" z Plusem Minusem