Jest rok 1964. Eileen Dunlop (nabierająca rozpędu wraz z każdym kolejnym występem Thomasin McKenzie), pracownica ośrodka dla młodocianych przestępców, wiedzie nudne życie gdzieś na przedmieściach w stanie Massachusetts. Po robocie wraca do domu dzielonego z uzależnionym od alkoholu ojcem (bezbłędny Shea Whigham), wdowcem wszczynającym awantury, byłym gliniarzem grożącym sąsiadom bronią i weteranem z PTSD. Nie mając innego wyboru, pannica żyje w krainie ułudy: a to fantazjuje o dzikim seksie z więziennym strażnikiem, a to wyobraża sobie, że znęcający się nad nią emocjonalnie tatko dostaje od niej kulkę w łeb.