Z myślą o śmierci jest jak z zakochaniem. Wiemy przecież, że ludzie zakochują się w sobie, tak jak czymś oczywistym wydaje się, że umierają. Wieczny krąg życia, banał nad banały. I potem przychodzi – jak najtrafniej ze wszystkich ujął to Mario Puzo w „Ojcu Chrzestnym” – uderzenie pioruna. Spotykasz dziewczynę, bez której nie będziesz potrafił żyć. A wiele lat później, choć różnie to bywa, piorun uderza po raz drugi. Zdajesz sobie sprawę, że kiedyś naprawdę nie będziesz już żyć.