Podatnik musi mieć szansę na zaprezentowanie stanowiska

[b]Tak postanowił Najwyższy Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2010 r., II FSK 2002/08[/b]

[srodtytul]Jaki jest problem[/srodtytul]

Naczelnik urzędu skarbowego ustalił M.J. zobowiązanie podatkowe w PIT od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów. W toku postępowania ustalono, że nabyła ona lokal użytkowy, a poniesiony wydatek był niewspółmierny do wysokości osiągniętego dochodu.

Podatniczka się odwołała. Dyrektor izby skarbowej przekazał sprawę naczelnikowi US w celu uzupełnienia materiału dowodowego o informacje, na podstawie których organ I instancji rozliczył poniesione przez skarżącą wydatki i zgromadzone zasoby finansowe znajdujące pokrycie w opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach przychodów oraz posiadane wcześniej zasoby.

Naczelnik US odesłał akta sprawy organowi II instancji, informując, że nie udało się przeprowadzić dodatkowego postępowania dowodowego.

Ponieważ S.J. nie zgłosił się w wyznaczonym terminie na przesłuchanie w charakterze świadka, a skarżąca w piśmie z 30 maja 2006 r. poinformowała, że nie prześle oświadczeń o stanie majątkowym, o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów w 1999 r. oraz o poniesionych wydatkach, sprawa ostatecznie trafiła do sądu.

WSA uchylił zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że w aktach sprawy brak dowodu na okoliczność, że skarżąca nie poniosła ustalonych wydatków w pieniądzu. Nie ma też dowodu na to, że zmierzała do wykazania, iż takich wydatków w pieniądzu nie poniosła.

Sąd wyjaśnił, że w stanowisku organu brak spójności i konsekwencji w dokonanych ustaleniach faktycznych wynikających z oceny dowodów.

Dyrektor izby skarbowej wniósł skargę kasacyjną.

[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]

NSA stwierdził jednak, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Jego zdaniem WSA postąpił prawidłowo. Kierując do organu podatkowego wskazania określonej treści, sąd administracyjny pierwszej instancji nie przekroczył granic wyznaczonych przez przepisy.