[srodtytul]Skąd to rozstrzygnięcie[/srodtytul]
WSA przypomniał, że poza sporem pozostaje fakt, iż egzekwowane należności miały charakter publicznoprawny, a zatem ich egzekucja należy do organów administracyjnych, a do komornika sądowego jedynie w razie wystąpienia zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, na podstawie odpowiedniego postanowienia sądu.
Kwestią sporną jest to, w jaki sposób czynności zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego wpłynęły na kwestię przedawnienia się zobowiązania podatkowego.
Podnoszona przez organy administracyjne okoliczność, że art. 70 § 4 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?n=1&id=176376&wid=328885]ordynacji podatkowej[/link] dla przerwania biegu przedawnienia wymaga jedynie zastosowania ujętego w ustawie środka egzekucyjnego oraz zawiadomienia o tym fakcie dłużnika, nie oznacza, iż zastosowanie tego środka może nastąpić z pominięciem innych przepisów prawa.
Organowi wolno działać jedynie w taki sposób, w jaki ustawa mu na to zezwala. Zasada ta odnosi się do wszelkich sfer działalności organów, a zatem dotyczy również sposobu egzekwowania należności publicznoprawnych.
Nie można zatem przyjąć, tak jak zrobił to organ odwoławczy, iż skoro art. 70 § 4 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=582ECDA0581859658EA2BD1E83B507D8?n=1&id=176376&wid=328885]ordynacji podatkowej[/link] dla przerwania biegu przedawnienia wymaga jedynie zastosowania środka egzekucyjnego oraz zawiadomienia o tym fakcie dłużnika, to wymóg ten zostaje spełniony zarówno w wyniku przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w zgodzie z ogólnymi zasadami działania administracji państwowej, jak i w oderwaniu od tychże zasad.
