Tak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 18 lipca 2008 r. (II SA/Ke 271/08).

Zakwestionował on uchwałę rady miasta ustalającą regulamin wynagradzania nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez gminę w 2008 r. Rada postanowiła, że uczący nie dostaną dodatkowych pieniędzy w dniach, w których ponadwymiarowe godziny zostały im przydzielone w planie, ale zajęcia się nie odbyły. Chodzi w szczególności o zajęcia niezrealizowane z powodu przerw przewidzianych w przepisach o organizacji roku szkolnego, rozpoczynania i kończenia zajęć w środku tygodnia oraz usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Na dodatkowe przychody nie mogliby więc liczyć m.in. nauczyciele korzystający z urlopu na opiekę nad dzieckiem do lat 14 oraz urlopów okolicznościowych.

Sąd uznał jednak, że określanie warunków nabycia prawa do wynagrodzenia nie leży w kompetencjach rady. Organ prowadzący szkołę może jedynie szczegółowo określać warunki obliczania i wypłacania wynagrodzeń

, które przysługują pedagogom za godziny ponadwymiarowe oraz za doraźne zastępstwa. Wynika tak z art. 30 ust. 6 pkt 2

Karty nauczyciela

. Sąd uznał, że

to upoważnienie w żadnym wypadku nie oznacza, że organ może decydować, kto i kiedy zachowuje prawo do takich wynagrodzeń, a kiedy je traci.

Podstawy ich przyznawania powinny być ustalane tylko na podstawie ustawy i kodeksu pracy – orzekł sąd.

W przeciwnym wypadku nauczyciel mógłby nie otrzymać gratyfikacji za przydzielone mu, choć niezrealizowane, godziny ponadwymiarowe, a prawo do takiego wynagrodzenia przyznaje mu prawo pracy.

Zgodnie z Kartą nauczyciela za podstawę ustalenia liczby godzin ponadwymiarowych przyjmuje się tygodniowy obowiązkowy wymiar zajęć pomniejszony o 1/5 tego wymiaru za każdy dzień ustawowo wolny od pracy lub dzień nieobecności w pracy, która jest usprawiedliwiona (art. 30 ust. 6 pkt 2 Karty). Liczba takich godzin, za które przysługuje wynagrodzenie w danym tygodniu, nie może być jednak większa niż liczba godzin przydzielonych w planie organizacyjnym.

Podobne stanowisko wielokrotnie zajmował WSA we Wrocławiu (wyroki z 26 kwietnia 2006 r., IV SA/Wr 274/05, z 9 listopada 2006 r., IV SA/ Wr 560/06, z 29 listopada 2006 r., IV SA/Wr 658/06)

.