Mniej rygorów dla przedsiębiorców

[b]Takie korzystne dla przedsiębiorców orzeczenie wydał 10 listopada 2009 r. Trybunał Konstytucyjny (P 88/08).[/b]

Badał zgodność z ustawą zasadniczą art. 28 ust. 1 [link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=0FC0953A27FDA5D886C4EE6239D88C0C?id=328912]ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze[/link].

Budzący wątpliwości przepis stanowi, że wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie lub nienależycie opłacony zwraca się bez wzywania do uzupełnienia lub opłacenia. Z pytaniem o jego konstytucyjność zwrócił się Sąd Okręgowy w Warszawa-Praga.

Przed pytającym sądem toczą się dwa postępowania dłużników dotyczące zwrotu wniosku o ogłoszenie upadłości. Sądy rejonowe zwróciły je dłużnikom.

Obowiązujące przepisy obwarowują ich składanie wieloma warunkami. Warunki te polegają na zawarciu we wniosku wymaganych danych, dołączeniu określonych dokumentów i opłaceniu pisma.

Zdaniem pytającego sądu kwestionowany przepis odbiega od ogólnych zasad dotyczących wniesieniu pisma inicjującego postępowanie sądowe.

Gdy przedsiębiorca składa pismo wszczynającego inne postępowanie sądowe, zostanie wezwany do uzupełnienia braków. Pytający sąd powziął wątpliwości, czy takie zróżnicowanie jest zgodne z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa i czy nie ogranicza prawa do sądu.

W ocenie Trybunału w stosunku do dłużnika niekorzystającego z fachowej pomocy prawnej [b]bezwarunkowy zwrot wniosku dotkniętego jakimikolwiek brakami stanowi sankcję nieproporcjonalną do efektów, jakim miała służyć.[/b]

Rygoryzm przewidziany przez ustawodawcę jest niedopuszczalny, gdy strona działa sama, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika.

Nie można natomiast mówić o nadmiernym rygoryzmie, jeśli stronę postępowania zastępuje profesjonalista. Z samej bowiem istoty zastępstwa procesowego wynika założenie, że pełnomocnik będzie działał fachowo, zgodnie ze swoją wiedzą oraz należytą starannością.

Skutkiem wyroku będzie wyeliminowanie z obrotu prawnego normy zawartej w art. 28 ust. 1 prawa upadłościowego naprawczego w zakwestionowanym przez TK zakresie.