Ziobro przed Trybunałem Stanu? Adwokat o „legalnym fortelu”

Czy były minister Zbigniew Ziobro powinien stanąć przed Trybunałem Stanu? Odpowiedź na to pytanie jest oczywista, choć zależy od poglądów politycznych odpowiadającego. Można również postawić inne pytanie, a mianowicie, czy pan Zbigniew Ziobro powinien pełnić w Polsce funkcje publiczne? Jeżeli dojdziemy do wniosku, że nie powinien, to Trybunał Stanu jest narzędziem, którym ten cel można osiągnąć, a jak wiemy, cel uświęca środki, a przynajmniej jest takie powiedzenie.

Czytaj więcej

Polityka

Trybunał Stanu dla Zbigniewa Ziobry. Marszałek Sejmu poinformował o działaniach

Marszałek Sejmu Władzimierz Czarzasty poinformował na konferencji prasowej, że przygotowywany jes...

Ponieważ wyżej sformułowane pytania doskonale nadają się do politycznej awantury, a umówmy się na chwilę, że przecież nie o nią chodzi, to zastanówmy się, czy istnieją przesłanki, a jeśli tak, to czy są one na tyle poważne, aby postawić byłego ministra sprawiedliwości przed Trybunałem Stanu?

Czy Zbigniewa Ziobrę można postawić przed Trybunałem Stanu?

Ustawa o Trybunale Stanu określa, że członkowie Rady Ministrów ponoszą odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu za naruszenie konstytucji lub ustaw, a także za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem.

Teoretycznie każde naruszenie ustawy przez funkcjonariusza publicznego, a więc również przez ministra sprawiedliwości, może być ujmowane jako przestępstwo przekroczenia uprawnień określone w art. 232 kodeksu karnego. Sytuacja, w której naruszenie ustawy nie byłoby jednocześnie przestępstwem występowałaby tylko wtedy, gdy szkodliwość społeczna czynu byłaby znikoma, albo gdyby sprawca był niepoczytalny.

Ponieważ nikt nie ma wątpliwości, że pan Ziobro był i jest poczytalny w znaczeniu klinicznym, bo o takie chodzi w kodeksie karnym, to jedyną przesłanką naruszenia ustawy, która jednocześnie nie jest przestępstwem, byłoby naruszenie o niskiej szkodliwości społecznej, a więc błahe, formalne i w gruncie rzeczy mało istotne. Zajmowanie się takimi sprawami przez Trybunał Stanu odbywałoby się z naruszeniem powagi samego Trybunału, która i tak została nadszarpnięta po awanturze o immunitet pani sędzi Manowskiej.

Jakie czyny Zbigniewa Ziobry może ocenić Trybunał Stanu?

Chodzi więc o to, aby Trybunał Stanu pochylił się nad przestępstwami, o które prokuratura byłego ministra podejrzewa, ale któremu zarzutów nie udało się postawić z powodu jego absencji. Z powodu tej trudności prokuratura nie może wnieść aktu oskarżenia, przez co właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, do którego pan Ziobro ma prawo wynikające z konstytucji, nie może procedować.

Inaczej sprawa się ma w postępowaniu przed Trybunałem Stanu, gdzie podjęta przez Sejm uchwała o pociągnięciu do odpowiedzialności stanowi akt oskarżenia. Nieobecność oskarżonego nie tamuje procedury, a Trybunał Stanu, odpowiednio stosując przepisy procedury karnej, rozpoznaje sprawę również w jej aspekcie prawno-karnym, wyręczając sąd powszechny. Nieobecność oskarżonego nie będzie problemem, bo ta jest obligatoryjna przy przedstawianiu zarzutów w sprawach o zbrodnie, a panu Ziobrze zarzuca się szereg występków, ale żadnej zbrodni.

Takim zatem legalnym fortelem pan Ziobro może zostać osądzony pomimo jego nieobecności w kraju, w trakcie procesu pod jego nieobecność, a nawet pomimo braku przedstawienia zarzutów w sprawie przestępstw, o które prokuratura go podejrzewa.

Rozwiązanie ma jednak poważny feler, choć mniej prawny, a bardziej polityczny. Dziś pan Ziobro tłumaczy, że jego azyl na Węgrzech jest konieczny ze względu na upolitycznione i stronnicze sądy, w których nie może liczyć na sprawiedliwy proces. Jego narracja jest wiarygodna dla jego najbardziej zagorzałych kibiców oraz kilku mediów, które niezłomnie uzasadniają słuszność wygłaszanych przezeń tez. Reakcje pozostałych mieszczą się w przedziale od sceptycyzmu, poprzez dysonans poznawczy, a kończą na śmiechu.