Ostatnio przeczytałem informację o wykonywaniu ustawy o języku migowym w Polsce. Idea obowiązującego od dwóch lat aktu prawnego wydawała się prosta: zapewnić niepełnosprawnym w mowie i słuchu swobodny dostęp do państwowych urzędów i instytucji. Bo samodzielne załatwienie jakiejś sprawy administracyjnej było dla nich niemożliwe. Miało to zmienić pojawienie się w urzędach ludzi znających język migowy.
Na całą operację zarezerwowano w budżecie milionowe kwoty, nie było więc żadnych przeszkód, aby ją przeprowadzić zgodnie z intencjami.
Wyszło jak zwykle – miliony zostały wydane, a niepełnosprawni wciąż mają problemy z komunikacją w urzędzie. Przyjęto bowiem, że partnerem dla osoby niepełnosprawnej ma być ten sam urzędnik, który obsługuje sprawne osoby.
Mimo że organizacje osób niepełnosprawnych od początku miały wątpliwości, czy to dobry pomysł, urzędnicy brnęli w to dalej. Zorganizowano zakrojone na szeroką skalę szkolenia i uczono na nich języka migowego na poziomie podstawowym. ?Wszyscy, którzy przeszli kurs, otrzymali specjalne dodatki do wynagrodzeń.
W ten sposób wypełniono ustawowy obowiązek i wszyscy wydawali się zadowoleni. ?Wszyscy z wyjątkiem zainteresowanych. ?Dla nich bowiem komunikacja z urzędnikiem, który ledwie liznął języka migowego, to za mało, aby załatwić urzędową sprawę. W efekcie mimo stworzonej dla nich „dogodności" niepełnosprawni nadal przychodzą z własnymi tłumaczami. I koło się zamyka.
Żeby było weselej, na specjalne dodatki dla urzędników „znających" język migowy zarezerwowano w budżecie ponad 5 mln zł rocznie, na tyle samo oszacowano koszty pracy profesjonalnych tłumaczy, którzy mogliby obsługiwać urzędy. Z ich pomocy jednak nie skorzystano.
W ubiegłym tygodniu pełnomocnik rządu ds. niepełnosprawnych wyraził potrzebę dalszego rozszerzenia listy placówek administracji publicznej ?z językiem migowym.
No cóż, poprawność i troska zwycięża, a dalej jest jak w wierszu Brzechwy:
(...) Karp wydął żałośnie skrzele:
„Słuchajcie mnie, przyjaciele,
Mam sposób zupełnie prosty –
Zacznijmy budować mosty!"
No, ale cóż, kiedy ryby
Budowały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.
Zapraszam do lektury najnowszej „Rzeczy o Prawie".
