Ostatnia lekcja Andrzeja Łapickiego

To były klejnoty. Pokazujące, na czym polega sztuka prawdziwego felietonu, a nie masowych podróbek (siebie z tej uwagi nie wyłączam). To sztuka oferowania samego siebie, swoich przeżyć, przemyśleń, obserwacji, doświadczeń. To dopiero na końcu życia wielki aktor znalazł właściwy wyraz, aby nam opowiedzieć, co w nim przetrwało. To było zwykle zapamiętane miejsce, dawno nieżyjący człowiek, jakaś sytuacja, często migawka. Powrót do Warszawy, do Polski, której już nie ma.