Na pierwszy rzut oka gra w karty nie jest specjalnie skomplikowana. A z pewnością nie nadaje się do badań nad sztuczną inteligencją. Gdzie pokerowi – jeżeli chodzi o stopień złożoności – do szachów albo go.

Poker jest jednak inny – przede wszystkim dlatego, że grający nie ma pełnej informacji o tym, jakie karty ma przeciwnik i jakie może dobrać. Ten brak wiedzy utrudnia podjęcie decyzji. I doskonale odpowiada realnym warunkom, z jakimi my, ludzie, zwykle mamy do czynienia w życiu. – Cała uroda tej gry polega na tym, że nie mamy wszystkich danych – tłumaczy Michael Bowling, który pracował nad stworzeniem algorytmu dla programu.

Pokerowy mistrz jest dziełem naukowców z kanadyjskiego University of Alberta. Zespół Bowlinga od wielu lat tworzy coraz lepsze programy grające w karty. Ten nowy, Cepheus, potrafi analizować miliardy rozgrywek i sprawdzać, która strategia przyniesie najlepsze rezultaty.

Dzięki temu program może przegrać jedno czy nawet kilka rozdań – to zdarza się w grach łączących losowanie z logiką. Jednak po wielu rozdaniach strategia komputera bierze górę. Gdyby ktoś grał z Cepheusem na pieniądze, od stolika odszedłby spłukany.

– Wyobraźcie sobie kogoś, kto rozgrywa 200 rozdań pokera na godzinę przez 12 godzin dziennie. Codziennie, przez 70 lat – opisuje Cepheusa jego twórca. – Ponadto wyobraźcie sobie, że ten ktoś zawsze wybiera strategię maksymalnie bezpieczną dla siebie i maksymalnie niekorzystną dla przeciwnika. I nigdy nie popełnia błędów.

Cepheus gra w odmianę pokera nazywaną Texas Hold'em. Gracze otrzymują po dwie karty „własne" – widoczne tylko dla nich. Trzy odkryte karty – widoczne dla wszystkich – leżą na stole. W takiego właśnie pokera grał James Bond w „Casino Royale".

Na szczęście w prawdziwym kasynie nikt na razie z Cepheusa nie skorzysta – program wymaga dostępu do superkomputera i 12 terabajtów danych. Można za to z nim pograć przez stronę internetową uniwersytetu. „Z każdym rozdaniem program gra lepiej, ucząc się i coraz bardziej zbliżając się do doskonałości" – piszą jego autorzy.

Ale nie chodzi tylko pokera. „W prawdziwym świecie prawie zawsze podejmujemy decyzje w sytuacji braku kompletu informacji, braku pewności. W tym znaczeniu algorytm, taki jak ten potrzebny do rozwiązania gry w pokera, może się przydać w normalnym życiu" – uważają naukowcy. Jednym z zastosowań jest na przykład przydzielanie tajnych agentów do samolotów w taki sposób, aby wykorzystać możliwości do maksimum, a jednocześnie aby terroryści nie mogli obecności ochrony przewidzieć. Innym potencjalnym zastosowaniem są patrole policyjne czy licytowanie na aukcjach.

Piotr Kościelniak