Statek handlowy zatonął ok. 130 roku p. n. e. tuż u wybrzeży Toskanii we Włoszech. Wrak został odkryty w 1974 roku. Od pobliskiej plaży, gdzie został znaleziony, zyskał nazwę Relitto del Pozzino.
Archeolodzy prowadzący badania w latach 1989 i 1990 wydobyli z wraku szklane miski, gliniane amfory do przechowywania wina, lampy, naczynia z cyny i brązu. Wszystkie przedmioty pochodziły ze wschodniej części Morza Śródziemnego.
Wśród znalezisk jest też zawartość drewnianego pudła, które się nie zachowało. Było — jak sądzą naukowcy — podręcznym wyposażeniem medyka.
Wśród tych przedmiotów naukowcy znaleźli drewnianą filiżankę prawdopodobnie wykorzystywaną do upuszczania krwi i inne przedmioty. Wśród nich — mały cylinder cynowy nazywany „Pyxis", który zawierał pięć tabletek. Miały 4 cm średnicy. Zachowały się bowiem były powleczone szczelną powłoką. Włoscy naukowcy przeanalizowali ostatnio zawartość jednej z nich. Zawierała minerały bogate w cynk: hydrocynkit (kwiat cynkowy) i smithsonit, oraz pyłki roślin, wosk pszczeli i żywicę sosnową. W artykule na łamach magazynu internetowego „Proceedings of National Academy of Sciences", (PNAS) badacze twierdzą, że związków cynku używano do leczenia oczu i skóry. O takich właściwościach tych związków piszą starożytni: Rzymianin Pliniusz Starszy i i Grek Pedanius Dioskurydes.
— Początkowo wydawało się nam, że były to tabletki wzmacniające stosowane przez żeglarzy podczas długich podróży — powiedziała Erika Ribechini, chemik z Uniwersytetu w Pizie, współautor raportu w PNAS. — Ale doszliśmy do wniosku, że tabletki nakładane były bezpośrednio na powieki. To stanowi kolejny przykład wysokiego poziomu wiedzy medycznej jaki posiedli nasi przodkowie.
