Studiowała we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Ireny Bardy. Na scenie Opery Wrocławskiej zadebiutowała w 1948 rolą Pazia w „Rigoletcie” Giuseppe Verdiego. W 1957 została zaangażowana do opery w Poznaniu, a od 1961 była solistką Teatru Wielkiego w Warszawie.
Jej rozległy repertuar obejmował ponad 45 pierwszoplanowych sopranowych partii. Wśród nich były tytułowa Tosca, Aida, Turandot oraz Amelia w „Balu maskowym”, Elżbieta w „Don Carlosie”, Eleonora w „Trubadurze”. Uznanie przyniosły jej także partie w operach polskich: Halki, Hrabiny i Hanny w „Strasznym dworze”, Neali w „Parii”, Ulany w „Manru i Psyche”. Do jej wielkich kreacji prapremierowych należała polska Magda Sorel w „Konsulu” Menottiego, Matka w „Więźniu” Daslapicolli i Katrena w „Krutnuiawie” Suchonia. A przede wszystkim znakomita Matka Joanna w polskiej prapremierze „Diabłów z Loudun” Pendereckiego.
Ostatnią kreacją artystki była Hekuba w „Trojankach” Joanny Bruzdowicz (1979).
Nagrania Krystyny Jamroz z oper „Eros i Psyche” Ludomira Różyckiego, „Pałac Lucypera” Karola Kurpińskiego, „Patria” Moniuszki oraz arie operowe wydały Polskie Nagrania.
Międzynarodową karierę artystka rozpoczęła od występu na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień w 1959. W latach 70. występowała w Stanach Zjednoczonych (m.in. występowała w partii sopranowej w II Symfonii Mahlera wspólnie z Jennie Tourel, pod batutą Garharda Samuela) oraz w Niemczech.
