Kasia Nosowska jeszcze bardziej depresyjna

Nosowska to typ niepoprawnego wrażliwca, który nawet spacerując po rzeźni, znajdzie w niej np. intrygującą grę kolorów. Fakt ten czyni z niej artystkę, ale jednocześnie zamyka ją w dość klaustrofobicznym kręgu własnych traum i neuroz. Na całej płycie wirują więc „blizny po pocałunkach", „rany kłute" czy „bulimiczne serca zwracane na podłogę", układając się w ponury kolaż kobiecej depresji. Napisane są świetnie, Nosowska wyśpiewuje je z wyjątkową charyzmą, ale ktoś, kto przypadkiem nie jest skrzywdzoną kobietą, może mieć problem z przebrnięciem przez tę godzinną dawkę psychicznych skaryfikacji.