Tadeusz Kuntze (1727–1793), pochodzący z Zielonej Góry (wówczas Grünberg), po przybyciu do Krakowa był związany z biskupem krakowskim Andrzejem Stanisławem Załuskim. W roku 1747 został wysłany przez niego do Rzymu, gdzie studiował w Académie Francaise i Accademia di San Luca. W latach 1757–1759 działał ponownie w Krakowie, następnie okresowo w Hiszpanii, by w końcu osiąść na stałe w Rzymie. Podkreślał tam swój związek z Polską, opatrując własne dzieła podpisem Taddeo Polacco.
Kuntze był artystą wybitnym, w XVIII wieku jednym z niewielu Polaków, którego twórczość osiągnęła wysoki zachodnioeuropejski poziom. W ciągu kilku pierwszych lat pobytu w Rzymie szybko opanował najlepsze zdobycze tamtejszego malarstwa. Rozpoczynał od akademizmu, stylu klasycyzującego, by następnie wkroczyć w panujące wtedy rokoko.
W obrazie należącym do wczesnego okresu twórczości artysty przedstawił on w sposób mistrzowski dramatyczną scenę napadu i zabicia przez Neoptolemosa, syna Achillesa, króla Troi Priama, przed ołtarzem bogów, opartą na „Iliadzie" Homera. Jest to jedno z trzech najpiękniejszych dzieł Kuntzego o tematyce niereligijnej w polskich zbiorach (obok „Fortuny" i „Obfitości" w Muzeum Narodowym w Warszawie), dzieł, w których najpełniej ujawnił swój wysoki kunszt malarski. Obraz, wcześniej będący prywatną własnością we Włoszech, został nabyty na polskim rynku antykwarycznym. Zakup dofinansowano ze środków ministra kultury i dziedzictwa narodowego.
Wykłady towarzyszące :
Prof. Jan Ostrowski „Tadeusz Kuntze a polskie malarstwo XVIII wieku"
