Rozstrzyga o tym ustawa z 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, jeżeli wiążące Polskę ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Z ratyfikowanych umów wymienić należy konwencję warszawską z 1929 r. oraz porozumienie montrealskie z 1999 r. Mają one zastosowanie także poza Unią Europejską.
Źródłem praw i obowiązków dla przewoźników są także ustanawiane przez nich regulaminy, które co do zasady nie odbiegają w swej treści od przepisów prawa.
Konwencja warszawska przewiduje, że przewoźnik odpowiedzialny jest za szkodę wynikłą z opóźnienia w przewozie powietrznym podróżnych, bagażu i towarów. Szkodę (a więc zarówno stratę, jak i utraconą korzyść) podróżny będzie jednak zobowiązany wykazać, co w praktyce często nie jest proste. Firma przewożąca nie jest odpowiedzialna, jeżeli dowiedzie, że przedsięwzięła wszystkie potrzebne środki w celu uniknięcia szkody lub że przedsięwzięcie tych środków było niemożliwe.
Konwencja określa również górne granice odpowiedzialności przewoźnika. Wybór miejsca sądu zależy od poszkodowanego.
Podobne regulacje zawiera porozumienie montrealskie. W tym dokumencie podkreśla się zdecydowanie, że postanowienia umowne, które zmierzają do uwolnienia się przewoźnika od odpowiedzialności lub do ustalenia ograniczeń odpowiedzialności niższych od przewidzianych w porozumieniu, uważa się za nieistniejące i niemające skutków prawnych.
