Dziś w sprawie Berlusconiego, przecież podobnej (seks, kłamstwa, ostry konflikt wewnętrzny i brak woli uszanowania wyniku wyborów), zajęła stanowisko diametralnie odmienne. Tę nacechowaną filozofią Kalego zmianę stanowiska trzeba odnotować ze smutkiem.
Zarazem muszę stwierdzić, że komentować sprawę Berlusconiego jest trudno. Bo ciężko zdobyć się na sympatię do którejkolwiek strony toczącego Italię konfliktu.
O odruch współczucia wobec premiera Włoch trudno nawet komuś zdecydowanie niechętnemu wobec grającego pierwsze skrzypce w nagonce na niego ponurego sojuszu purytańsko-feministycznego, a decyzję o sądzeniu go przez trybunał wyłącznie kobiecy uważającemu za żenujący populizm.
Trudno bowiem współczuć politykowi od dawna postępującemu tak, jakby świadomie postawił sobie za cel zniszczenie powagi sprawowanych przez siebie urzędów. Trudno o taki odruch chyba każdemu obserwatorowi niepozbawionemu elementarnej dbałości o tak podstawową instytucję zbiorowości, jaką jest państwo i jego autorytet.
Ale rzadko mamy komfort wyboru między oczywistym dobrem a oczywistym złem. Często musimy ważyć mniejsze i większe zło. A w sprawie Berlusconiego, mimo całej groteskowości jej bohatera, większe zło niosą ze sobą moim zdaniem jego wrogowie.
