[b][link=http://blog.rp.pl/magierowski/2008/12/02/pokoj-za-wszelka-cene-sequel/]skomentuj na blogu[/link][/b]
Możliwy jest jeszcze jeden scenariusz: NATO wprawdzie przetrwa, ale za to Ukrainy i Gruzji już nie będzie na mapie. Wtedy sprawa ich ewentualnego przystąpienia do sojuszu rozwiąże się sama.
Opór największych krajów zachodniej Europy przed rozszerzaniem paktu północnoatlantyckiego – mocno podkreślany podczas wczorajszego szczytu ministrów spraw zagranicznych w Brukseli – ma swoje korzenie m.in. w popularności idei pacyfistycznych. Przywódcy Niemiec, Francji czy Hiszpanii podkreślają nieustannie, iż największym osiągnięciem Unii Europejskiej jest zaprowadzenie trwałego pokoju na kontynencie naznaczonym dwiema krwawymi wojnami oraz doświadczonym traumą żelaznej kurtyny.
Jakiekolwiek, nawet drobne, naruszenie przekonania o tym, iż pokój w Europie jest dany raz na zawsze, jest dla zachodnich polityków nie do zniesienia. A zarówno rozszerzenie NATO o Ukrainę i Gruzję, jak i instalacja baz tarczy antyrakietowej w Polsce i w Czechach mogłoby tę wizję nadwerężyć. Cudowny, błogi sen o wiecznym pokoju (i świętym spokoju) zostałby gwałtownie przerwany odgłosami wojennych werbli dochodzącymi z Kremla. Europa przeniosłaby się w czasie do początku lat 80., kiedy to na Starym Kontynencie panował powszechny, obezwładniający lęk przed nuklearnym Armagedonem.
Nic dziwnego, że Angelę Merkel i Nicolasa Sarkozy'ego taka wizja specjalnie nie pociąga. I nic dziwnego, że niektórzy politycy ochoczo podjęli propozycję Dmitrija Miedwiediewa, by stworzyć zupełnie nowy system bezpieczeństwa w Europie – z udziałem Rosji oraz (w domyśle) dużo mniejszym udziałem Stanów Zjednoczonych.
