Inni dodają: równie wielkim przestępstwem jest, jeśli minister w dyskusji na temat homoseksualizmu „ujawni", że jego polemista – oficjalny przedstawiciel środowisk LGBT i zdeklarowany homoseksualista – jest... gejem.
Co takiego strasznego i oburzającego jest w tych wypowiedziach minister Elżbiety Radziszewskiej? Co skandalicznego w opinii, że szkoła, która naucza, iż zachowania homoseksualne są złem, nie chce zatrudniać osoby czyniącej owo zło? Co nagannego w argumentowaniu, że ktoś głosi jakiś pogląd dlatego, że osobiście jest sprawą zainteresowany?
Trzeba wyjątkowo dużej dawki złej woli, aby uznać słowa minister Radziszewskiej za wyraz homofobii czy braku tolerancji. Choć pewnie nie zdziwiłbym się, gdyby po wypowiedziach pani minister zaprotestowały ekstremistyczne organizacje homoseksualistów, radykałowie, których na marginesie życia publicznego zawsze jest co niemiara i których w demokratycznym kraju należy tolerować.
Kiedy jednak widzę w poważnej wysokonakładowej gazecie tytuły obwieszczające koniec Radziszewskiej, kiedy czytam tam wypowiedzi poważnych polityków krytykujących panią minister i artykuły dziennikarzy domagających się jej dymisji, zaczynam się niepokoić. Bo nie jestem pewien, czy Donald Tusk oprze się temu naciskowi.
Elżbieta Radziszewska już dawno naraziła się radykałom: nie tylko homoseksualistom, ale też feministkom. Środowiska te mają do niej żal, że jako pełnomocnik rządu do spraw równego traktowania nie uczyniła ze swego urzędu narzędzia do realizacji ich ideologicznych pomysłów, lecz postawiła na umiarkowanie i zdrowy rozsądek.
