W bój ruszą związki i organizacje reprezentujące interesy poszczególnych branż. Nic dziwnego, że wszyscy aktorzy tej morderczej batalii zbierają siły, wysyłają w pole harcowników, kują miecze z lemieszy.
Także dla premiera Tuska może to być życiowy sprawdzian. Po tym jak od początku roku otwierają się kolejne pola konfliktów – do lekarzy, aptekarzy i pacjentów dołączyły związki zawodowe, później internauci – szef rządu może z kolejnego frontu wrócić na tarczy. Na razie licytuje 67 lat dla obojga płci, choć z ustawy już wypadło podnoszenie wieku emerytalnego dla wdów. Premier wie, że dalsze ustępstwa mogą się dla niego skończyć fatalnie.
Dlaczego? Bo zmiana w systemie emerytalnym jest jak papierek lakmusowy – to jedyna pełna, prawdziwa i dotykająca żywotnych interesów wielu osób reforma, którą zapowiedział Tusk. Reszta jest tylko markowana – na przykład mundurowi, którzy już pracują, zachowują swoje przywileje, górnicy swój system, rolnicy wywalczą korzystny dla siebie wariant opodatkowania. Jeśli upadnie także sprawa wieku emerytalnego, cena może być wielka.
Po pierwsze, pozostałe zapowiedzi z exposé w ogóle mogą nie wejść w życie – poza oczywiście podwyżkami podatków i składek. To zniechęci ludzi, może nawet zmienić narrację w "usłużnych" rządowi mediach.
Po drugie, do skóry naszemu rządowi mogą się dobrać rynki, które obserwują jego poczynania i wiedzą, że lwia część przedstawionych przez ministra Rostowskiego oszczędności to tak naprawdę podwyżka podatków, a nie realne strukturalne reformy. Jeśli w górę pójdzie rentowność naszych obligacji, zapłacimy za to wysoką cenę.
